Komende zaterdag, 10 september 2011, neemt een afvaardiging van W.V. De Wieltanden deel aan de 160km toertocht van Boogies Extreme. Samen met Martijn van der Bom en Edgar Mol zal ik proberen een rol te vervullen in het team van PWC. Al enkele maanden ben ik in voorbereiding en deze nadert zijn climax.
Goed voorseizoen, valpartij in SRC
Na een goed voorseizoen, met "winst" in de Amstel Gold Race, was mijn 3e deelname aan de Steven Rooks Classic opnieuw een deceptie. Geheel uit vorm was het aanklampen in het wiel van Bommeke, waarbij ik nog voor het keerpunt al leeg gereden bleek. Wederom was het daarom bij La Redoute overleven in plaats van een tijd te rijden. Het enige bemoedigende was dat ik op de fiets bleef tijdens de beklimming. Helaas was me dat enkele kilometers verderop in een afdaling niet gegeven. Een leeglopende band zorgde ervoor dat mijn voorwiel onder me vandaan schoof met eengangetje van 40. Onder de serieuzere renners heette dit een valpartij "zonder erg", maar ik vond de schaafwonden op armen en benen toch verrekte pijn doen. Helm en handschoenen hebben wel ergere schade voorkomen. Enige voordeel van de valpartij was dat Bommeke het lage tempo daarna voor logisch hield.
Rust, voeding, duur en interval
Mijn blik is vervolgens op het naseizoen gericht en mijn voorbereiding startte dan ook snel. Uit de verschillende trainingsschema's leerde ik dat rust, voeding, duur en interval belangrijke elementen zijn voor goede prestaties. Ik heb daarom in juli en augustus 2 maanden absolute rust gehouden en goed gegeten. Veel buiten de deur ook en daarmee heb ik het element "duur" ook goed opgevolgd.
Met nog een week te gaan tot de Boogies Extreme ben ik afgelopen vrijdag dan begonnen met de interval trainingen. Vandaag voegde ik daar een training aan toe met tig keer de beklimming van Le viaduct de la McDonalds te Etten-Leur. (Grotere kaart weergeven) Een beest in het landschap dat me telkens tussen de 40 en 50 seconden kostte om te bedwingen. Met nog 4 dagen te gaan voor de "koers", twijfel ik er niet aan of ik ben in optimale conditie aan de start. Ik heb er zin in om over de heuvels van de Voerstreek en Zuid-Limburg te fietsen.
Johan van der Velde Classic Breda
Een week later nemen we deel aan de Johan van der Velde Classic in Breda. Die lijkt me eerlijk gezegd dodelijk saai, maar dat komt vooral omdat dit het thuisgebied is. Wel benieuwd ben ik naar Stefan Aerts die voor die koers aan de selectie is toegevoegd en de laatste weken ongelofelijke waardes weet te noteren op de Tacx.
Hardlopen in oktober?
Helaas zit het fietsseizoen er dan al weer op zo lijkt het. Misschien dat ik me daarna richt op de Singelloop (net als Edgar) en de 10km in Etten-Leur (net als Paul?), al is de herfst meestal helemaal funest voor mijn trainingsarbeid!
Boven ieders verwachting reed ik afgelopen zaterdag de AGR toertocht van 150km niet alleen uit, ik was ook nog eens de beste van W.V. De Wieltanden!
Toen ik woensdagmiddag de eerste kilometers door het mooie Limburgse Heuvelland maakte vroeg ik me af of het wel verstandig was om zaterdag te starten. In de twee dagen erna kreeg ik gelukkig een beter gevoel op de klimmetjes, maar de afstand baarde me wel zorgen.
Omstreeks 8.30u vertrokken we vanuit Valkenburg. Bommeke en Edgar, in voorbereiding op La Marmotte, samen met Paul en Kasper die al sterk reden in de laatste editie van de Ronde van Vlaanderen. We hadden de kans om aan te haken bij Michael Boogerd die net voor ons vertrok, maar hij verdween bij de eerste klim al uit het oog. Het was Bommeke die op deze gelijkmatige klim, de Geulhemmerweg, het tempo zette. Net als op de volgende klimmetjes, waaronder ook de Bemelerberg, deed ik mijn best om niet te hard van stapel te lopen. Het voelde echter allemaal wel heel goed aan.
Na zo'n 35km volgde een nieuwe beklimming, waarvoor ik naar het middenblad schakelde. Helaas wilde mijn ketting tegelijk op het buiten- en binnenblad draaien, waardoor natuurlijk alles blokkeerde. Nadat ik me tussen alle mensen naar de zijkant van de weg had gewurmd (je bent verre van alleen tijdens de AGR!), hielp Kasper me uit de nare situatie. Samen vervolgde we onze weg, maar er was inmiddels flinke ruimte ontstaan met de andere 3 wieltanden. Op het vlakke wilde ik samen met Kasper naar voren rijden, maar die wilde mijn wiel niet houden. Het was ook wel een beetje wringen tussen de mensen. Uiteindelijk groepeerden we weer bij het 1e rustpunt na zo'n 45km.
De volgende circa 50km bevat zeer mooie beklimmingen. De 1e is de Loorberg die wat wegheeft van een Alpenbeklimming. Paul gooide de knuppel in het hoenderhok door flink aan te zetten, terwijl Bommeke een mooi tempo onderhield. Nadat Edgar ook naar voren reed besloot ik om zelf een tandje bij te schakelen. Paul moest Edgar en mij laten gaan en ik moet zeggen dat het een heerlijk gevoel was om weer zo te kunnen klimmen!
Na de afdaling van de steile Gulperberg volgt vrijwel gelijk de beklimming van de Schweiberg. Dit is met 2.900m een lange beklimming die 3 wat steilere stukken kent. Ik voerde hier het tempo op. Edgar zat wat verder van achter en moest dan ook meer inspannen om in mijn wiel te komen. Net toen hij er was zette ik opnieuw aan, alleen had ik niet gerekend op het laatste steile stuk dat 100m verderop lag. Edgar hervond zijn adem en reed mij op het laatste stuk alsnog uit het wiel.
Via Teuven volgde de beklimming van de Kasteelstraat, een mooie klim door het bos. Onze groep lag al wat uiteen door de afdalingen, waarin Bommeke zelfs een bidon verloor. Dit maakte dat Edgar en ik even stonden te wachten bovenop de klim.

Bommeke en Edgar kijken angstig naar de route
De Camerig vind ik de mooiste klim van Limburg, alleen dan wel de variant door het bos en helaas wordt die route niet genomen. Toch is het 1e stuk tot het restaurant ook al heel mooi. Dat ik ook hier weer zonder in het rood te gaan de anderen voor kon blijven deed mij erg goed. Het vertrouwen groeide met iedere klim!
Dat het rijden met zoveel mensen tot verkeersproblemen kan leiden is een simpele optelsom en iets dat veel lokalen irriteert. Helaas komen er ook ongelukken van. Letterlijk op de grens in de richting van Gemmenich zagen we tweetal renners liggen die onzacht in aanraking waren gekomen met een auto. Het blijft opletten geblazen en helaas denken sommige toerfietsers nog altijd dat ze prof zijn en de weg van hun is....
De Vaalserberg wordt vanuit België beklommen. Het wegdek was opnieuw geasfalteerd waardoor de beklimming een heel stuk soepeler verloopt. Opnieuw kon ik het tempo bepalen met Edgar in mijn wiel en Bommeke zo'n 15 meter achter ons. In de laatste haarspeldbocht kon ik tussen wat mensen doorschieten en versnellen. Edgar moest daardoor een gaatje laten vallen en deed geen moeite meer om me in te halen. Ja, je mag alles gebruiken om "te winnen" toch?!
Bovenop het drielandenpunt werd even gerust en werd een doorzoeking van mijn caravan voorgesteld. De mannen waren ervan overtuigd dat ze daar bloedzakjes in de koelkast zouden aantreffen! Zelf vermoed ik dat het broodje kaas dat Kasper tot zich nam ook speciale krachten losmaakte, want in de klimmetjes daarna gebruikte hij de eerste meters om flink weg te sprinten!
Het bereiken van het laatste rustpunt net na Mechelen luidde de finale in. De drukte was enorm en mensen hebben de neiging om op de meest irritante momenten te stoppen met fietsen, liefst midden op de weg. Ik maakte een inschattingsfout over mijn voorligger en raakte zijn achterwiel. Helaas viel ik naar rechts, terwijl ik links uit de clip was...zere rechterknie en enkel tot gevolg. "Een val zonder erg" zouden de Vlamingen echter zeggen. Bovendien kon ik nog ruim 25minuten herstellen, want zo lang duurde het om door de verzorgingspost te lopen!
Een ander groot nadeel van deze drukte bij een rustplaats is dat ook veel renners tegelijk weer op de fiets stappen. Doordat de Kruisberg vrijwel direct na de rustplaats lag vormde zich hier een vervelende file. De strijd op de Kruisberg was er dan ook meer in de vorm van het overeind blijven, dan om wie er als eerste bovenkwam. Edgar liet zich ontvallen dat dit de laatste keer is dat hij de AGR rijdt.
De Eyserbosweg volgt heel snel op de Kruisberg, toch was het hier al een stuk beter fietsen. Die echt steile percentages liggen me voor geen meter, maar wie eigenlijk wel? Bij het bankje net in het bos ging het niet harder meer dan 9km/h, maar goed ik kwam boven. Paul kwam wat verder achterop te liggen en alleen Kasper kwam nog bij Edgar, Bommeke en mij aangesloten op het vlakke stuk daarna.
Op de beklimming in Simpelveld (1km, 7,7%) trok Kasper ten strijde en sprintte de eerste meters op. Na circa 200m had ik hem te pakken en reed ik tempo verder. Later bleek dat Kasper hier vervolgens een lekke band kreeg en daardoor niet meer bij kon komen. Bovenop deze beklimming ben ik eerst rustig verder gefietst, maar toen geen Wieltand bijkwam besloot ik maar finale te rijden. Ik had tenslotte de kans om als 1e bovenop de Cauberg aan te komen en wilde daar niet gaan gokken op een sprintje!
Na wat vervelende tussenklimmetjes, zoals de Bergseweg (wat een ontzettend saaie rotklim op die brede weg en dat smalle fietspaadje!), stonden alleen de Fromberg en de Keutenberg nog tussen mij en het einddoel. Pas op de Keutenberg werd duidelijk dat de kracht uit de benen weg aan het vloeien waren. Het was harken en nog eens harken op de steilste stukken. Wat ook niet helpt is dat je renners moet ontwijken die omvallen doordat ze de trappers niet meer rondkrijgen!
Vanaf de Keutenberg is het een kwestie van uitrijden naar de voet van Cauberg. Die laatste klim heb ik niet eens meer aangezet. Ik was helemaal tevreden met het resultaat van die dag: 150km uitgereden, niet super kapot en op alle klimmetjes toonaangevend!
Hoeveel ik voor lag op de rest wist ik nog niet. Na iets minder dan 4 minuten volgde Edgar en na 10min kwam Bommeke aan op de finish. Na 15 minuten volgde Paul en daarna Kasper. Dat er in die laatste 30km nog zoveel verschil kon ontstaan verbaasde me eigenlijk helemaal. Mijn fietsgemiddelde was 26 km/h, terwijl het bruto gemiddelde op 21 km/h lag.
Het is niet dat ik me hiermee op de borst wil slaan, maar ik ben eigenlijk vooral stomverbaasd dat het zo goed is gegaan! Hoe kan ik nou met die weinige kilometers (ik had in de week voor de AGR nog maar 2x buiten gefietst en de 85km niet overschreden) en een paar Tacx trainingen per maand toch zo'n prestatie neerzetten? Ik ben heel blij dat ik het slechte gevoel van 2010 nu achter me kan laten en met plezier vooruit kan kijken naar dit seizoen. Nu wordt het tijd om nieuwe doelen te zetten, want alleen de Boogies Extreme in september is misschien wat weinig ambitieus?
Staat de SRC bij de Wieltanden nog op het programma?
Mijn TijdenStart0 km08:43:47Geulhemmer berg2.8 km08:53:3617.1 km/uEuverem48.2 km10:33:5826.2 km/uCamerig79.8 km12:23:5221.7 km/uEijserbosweg112.3 km14:31:2119.3 km/uFromberg1134.4 km15:16:1220.5 km/uKeutenberg139.9 km15:28:4720.7 km/uCauberg Voet150 km15:51:0521.0 km/uCauberg Finish150.9 km15:54:3821.0 km/uTotale tijd:Tijd:7 uur 10 minuten en 51 secondenGemiddelde snelheid21.0 km/u
Het wielerseizoen is in volle gang geschoten, met ook dit weekend weer mooie koersen (E3 Prijs en Gent-Wevelgem). Zelf kijk ik uit naar mijn deelname aan de Amstel Gold Race (AGR). Ok, ik rijd zaterdag samen met 12.000 anderen, terwijl de profs natuurlijk een dag later aan de start staan, maar het gaat relatief gezien voor mij net zo zwaar worden!
Helaas heeft een verkoudheidje de voorbereiding wat verstoord, waardoor er ondanks het goede weer geen buiten kilometers gemaakt kunnen worden. Afgelopen zondag heb ik samen met Kasper en Paul wel nog 65km door het West-Brabantse land kunnen fietsen. Het gemiddelde kwam met ruim 30km/h best goed uit, aangezien er van verschuilen geen sprake kon zijn. Met Kasper erbij weet je dat het een interval training wordt, want gelijkmatig overnemen is er bij hem niet bij! Niets zo vervelend als je net een lange beurt op kop hebt gedraaid en de volgende die overneemt je bij de overname al uit het wiel rijdt...
De wegen rond de grensstreek waren weer bezaaid met peletonnetjes inclusief volgwagens. Het blijft leuk om dan naar zo'n groep toe te rijden en er vervolgens overheen te gaan. Wel zorgen dat je daarna snel een andere weg in slaat natuurlijk, anders halen ze je weer in! haha.
In totaal heb ik nu nog niet eens het aantal buiten kilometers gefietst dat ik op zaterdag 16 april tijdens de AGR ga fietsen. Het zal dan ook vooral de afstand zijn dat de uitdaging vormt. Door meer op het eten te letten en misschien wel door de TACX trainingen ben ik inmiddels van 69kg naar 66,5kg gegaan en dat is vast merkbaar op de heuvels. En die krijgen we voor de kiezen tijdens de AGR.
Parcours AGR 2011
Maarliefst 13 geregistreerde klimmetjes moeten bedwongen worden, maar eigenlijk is het nergens echt vlak. Het zwaartepunt ligt duidelijk in de finale met de Kruisberg, Eyserbosweg, Bergseweg, Fromberg, Keutenberg en tenslotte de sprint op de Cauberg.
Maar eerlijk is eerlijk, tot een sprint zal het waarschijnlijk niet komen. De Wieltanden vragen zich al af of er vaak gestopt zal moeten worden voor een traditioneel "Welletje" (even in het gras langs de kant van de weg tot rust komen), of dat ik net zoals bij de Boogies Extreme kies voor een shortcut naar de camping. Maar het is niet mijn streven, uitrijden is wel de bedoeling! Of ik net zo hard de Fromberg op kan rijden als in 2009 valt echter wel te betwijfelen.
doorkomst op 1.10m gele helm
De ogen zijn met name gericht op Bommeke en Edgar die toch het meeste werk zullen moeten verrichten. Het is jammer dat Kasper geen inschrijving kon bemachtigen, want ik denk dat hij in goede conditie is. Paul en ik zullen ons waarschijnlijk beperken tot een zeer enthousiast begin, om ons vervolgens mee te laten drijven in de wielen van de grote mannen. Ik heb er in ieder geval veel zin in!
Op 16 april a.s. staat de 150km toertocht van de Amstel Gold Race op het programma. Een route met vele mooie korte steile klimmetjes en vele uren op de fiets. Nog slechts minder dan 6 weken verwijderd en ik heb nog geen km buiten gefietst! Wel heb ik enkele uurtjes op de Tacx doorgebracht, maar gaat dat voldoende zijn?
[/p]Trainen op de Tacx doe ik eigenlijk nooit veel langer dan een half uur, tot 45 minuten. Ik krijg het niet voorelkaar om een serieuze klim zoals Alpe d'Huez te nemen, zonder eerder af te haken. Ook kies ik er vaak voor om het WATT op 50% te zetten zodat het minder zwaar is en vooral dat de klim minder lang duurt. Klinkt niet echt positief toch?[/p]Met dat Wattage is echter iets vreemds aan de hand en ik ben benieuwd of er mensen zijn die hun ervaring met me willen delen. Ik heb het idee dat het toch niet zo realistisch is als dat ik vooraf dacht. Het lijkt er op dat de Tacx bij lage steigingspercentages (tot 3%) mijn vermogen te laag inschat, waardoor ik niet sneller kan rijden dan 20 km/h. Wanneer dan de stijging toeneemt tot zo'n 7% schiet het wattage ineens de lucht in en gaat snelheid soms zelfs omhoog, terwijl ik voor mijn gevoel slechts een heel klein beetje meer moet inspannen. Boven de 7% slaat dit dan vervolgens weer totaal om, de snelheid vliegt eruit en als ik meer kracht zet zie ik het wattage wel stijgen, maar de snelheid neemt niet noemenswaardig toe.[/p]Terwijl de mede Wieltanden leden wattages van boven de 200 gemiddeld rondtrappen, mag ik blij zijn als ik 180 haal. En wanneer ik kies voor de 50% stand dan haal ik dat al helemaal niet. Vreemd, want naar mijn idee zou het mijn inspanning moeten verdubbelen en niet mijn basis wattage moeten verlagen. Deze lage wattages zorgen ervoor dat ik de steile stukken op de Alpe d'Huez (eerste stuk met 11%) niet boven de 7 km/h uitkom en ook daarna gaat het niet snel met als gevolg dat ik 1h27min nodig heb. Niet echt lekker trainen.[/p]Daarom houd ik het voorlopig maar op de trainingen van 50% op de Colma (niet te zwaar en gelijkmatig) en de Telegraphe (iets zwaarder, ook gelijkmatig).[/p]De fiets staat weer bij Van de Veeken in Etten-Leur en krijgt nieuwe tandwielen, ketting en remblokjes. Een zware revisie dus, maar aan het materiaal kan het op 16 april niet liggen. Nu mezelf nog aanzetten om in de komende weekenden wat buiten kilometers te maken![/p]
Al weer twee weken geleden heeft W.V. De Wieltanden deelgenomen aan de Boogies Extreme. Edgar, Bom, Paul en ik zelf gingen voor de route van 160km door Zuid-Limburg en de Voerstreek.
Het was prachtig weer met een stralende zon en temperaturen oplopend tot zo'n 25 graden! Paul en ik twijfelden of we vandaag de afstand wel zouden kunnen overbruggen, terwijl Bom benieuwd was of de extra kilo's hem parten zouden spelen. Edgar, sja, Edgar daar hoeft niemand zich druk over te maken.
Het goede weer maakte dat ik heel gemotiveerd aan de rit begon. De eerste kilometers kennen geen echt zwaar klimwerk, maar het gaat natuurlijk wel continue op en af. Het tempo zat er lekker in en deed het me goed om Bom zich hardop af te horen vragen of het allemaal niet wat te snel ging (tuurlijk niet!). Waar Edgar steevast op kop reed ging ik goed mee op de korte klimmetjes met Bom dan weer net voor me, of net achter me. Paul reed zijn eigen tempo en gaf telkens enkele seconden toe.
Helaas ken ik het parcours totaal niet en de klimmen gingen naamloos aan me voorbij. Bij een wat langere zwaardere klim zo'n 10km voor het eerste rustpunt had Bom zich hervonden en verhoogde hij het tempo. Ik kroop in zijn wiel en Edgar in het mijne. Ik moest er echter duidelijk voor in het rood (ging zelfs naar max hartslag 194) en niet lang nadat Edgar het "Wieltanden treintje" had geroemd, moest ik lossen. Het kostte me aardig wat tijd om hiervan te herstellen. De mannen vooraan reden door en het verschil met Paul bleek te groot voor hem om te overbruggen. Hierdoor kwamen we versplinterd aan bij het eerste rustpunt.
De temperatuur zorgde voor een verhoogd waterverbruik en er was dan ook een aardige file voor de watertank. Ik verbaasde me in positieve zin over de orde die heerste, doordat er netjes 2 aan 2 gewacht werd en de rij toch al wel zo'n 60 meter lang was. De sfeer was goed en we konden zo nu en dan genieten van de lekkere brandlucht die werd veroorzaakt door de Belg die zijn puin liever verbrandde dan in de vuilcontainer stopte die ernaast stond.
Nadat we weer volgetankt en weer op weg gingen voelde ik me een stuk minder lekker. Ik zag er ook tegenop om nog eens 80km te moeten rijden, zeker met de zware finale die we voorgeschoteld zouden krijgen. In die kilometers besloot ik dan ook al om zo snel als we weer in Nederland waren een stuk af te snijden en rechtstreeks naar de camping te rijden. De drang naar vrouw/kind/luieren voor caravan was veel groter dan mijn zin om af te zien. Maar er moest tot die tijd sowieso nog aardig wat kilometers afgelegd worden.
Tijdens de volgende beklimmingen werd al snel duidelijk dat ook bij Paul er het beste wel af was. Bom had ook een wisselende dag en moest door krampneigingen mij zelfs voorlaten. Om het tij te keren wist Bom een lekke band te veinzen en stopten we op een mooie plek. Ik deed de term "een welletje" eer aan door languit op het kleine stukje gras te gaan liggen. Daar deelde ik ook mijn gedachten om niet heel de rit uit te rijden. Bom kon het niet geloven, want van opgeven wil hij liever niets horen. Paul daarentegen had eenzelfde gevoel. Hij zou de snelste weg naar de parkeerplaats in Valkenburg nemen.
Na dit intermezzo vertrokken we voor de laatste kilometers in Belgi?Op de klimmetjes kon ik niet meer explosief mee, maar op de wat vlakkere stukken vond ik dat er maar truttig werd gereden. Tot mijn verbazing was ik me niet veel slechter gaan voelen, maar ik was vooral opgelucht dat ik over niet al te veel km's gewoon lekker kon gaan uitrusten, i.p.v. me volledig kapot te rijden op die kuitenbijters. Na een laatste pauze net over de grens in Nederland gingen we op weg naar Epen waar ik van de route af zou wijken. Edgar reden al snel los van Bom en Paul. Zo lang het niet te steil werd kon ik het (ingehouden) tempo van Edgar nog wel volgen, maar op de steilere stukken ging de snelheid er volledig uit.
Na 130km kwam ik solo aan bij de camping. Moe, maar verre van uitgeput. Ik had ook een voldaan gevoel, want ik had toch maar weer een mooie afstand gereden met aardig wat klimwerk erin. Het vervelende lichamelijke gevoel dat ik tot aan de zomervakantie had, kon ik nu definitief achter me laten. Natuurlijk was het jammer dat ik niet op de Cauberg kon strijden voor de winst onder de Wieltanden, maar zo diep wilde ik gewoonweg niet gaan.
De komende maanden zal er waarschijnlijk weinig buiten gefietst worden. De TACX daarentegen ga ik zeker regelmatig gebruiken. Vandaag heb ik de Colma di Sormano gereden, die ook in de ronde van Lombardije is opgenomen. Een mooie gelijkmatige klim die niet al te steil is en mij wel ligt. Daar ga ik de komende weken proberen mijn kracht (en conditie) op te verbeteren!
Nog iets meer dan 2 weken en dan staat de volgende toertocht op het programma: de 160km Boogies Extreme. En ik heb er zin in!
Mijn zomervakantie in juni heeft me goed gedaan. Nadat ik vanaf september 2009 eigenlijk continue ziek ben geweest (lage weerstand, virus?) kon ik in Oostenrijk op adem komen. De gezonde berglucht had het goede effect en ik kon in de laatste anderhalve week van de vakantie eindelijk weer een stuk fietsen en hardlopen. Terug in Nederland heb ik dit voortgezet en de laatste weken gaat het steeds beter. De blokkade die ik de maanden ervoor voelde is weg en de conditie neemt ook weer toe.
Door werk en familie verplichtingen kom ik nog maar weinig toe aan duurtrainingen, maar de TACX bevalt me erg goed. Hoewel de Alpe d'Huez nog altijd niet bedwongen is, heb ik de Telegraphe al meermalen beklommen. Met sinds juli zo'n 20 trainingen in de benen, vari?nd van 45 minuten tot enkele uurtjes, is het begin weer gemaakt.
Gisteren heb ik dan nog 4 uur gefietst door het mooie West-Brabantse en Vlaamse land. Via de Rucphense bossen naar Kalmthout, binnendoor bij Putte de grens weer over koersend naar Woensdrecht waar ik de plaatselijke beklimming "de rijzendeweg" heb genomen, om vervolgens via Bergen op Zoom en Roosendaal na 112,5km weer thuis aan te komen. Een gemiddelde van 27,5km/h viel me niet tegen.
Het geeft aan dat er weer met meer plezier gefietst wordt en daarom kijk ik ook met meer vertrouwen uit naar de Boogies Extreme. Ik zal mijn collega's van De Wieltanden niet de volle 160km kunnen volgen en dus de sprint op de Cauberg aan me voorbij moeten laten gaan, maar in tegenstelling tot de Steven Rooks Classic zal ik er wel beter aan blijven hangen!
Helaas is het lastig om me goed voor te bereiden op de toertocht aangezien de route van Boogies Extreme niet zo mooi is uitgewerkt op de website. We moeten het doen met een onscherpe afbeelding en een routebeschrijving van straat naar straat. Een goede Google Maps route van deze 160km door Limburg en de Voerstreek heb ik nog niet kunnen vinden. Ik houd me aanbevolen!
In de afgelopen weken heb ik een aantal keer kunnen trainen met als hoogtepunt de 150km toertocht van de Amstel Gold Race. Het aantal fietskilometers is echter nog zeer beperkt, want voor de AGR had ik slechts 190km buiten gefietst!
Spinning marathon
Op 27 maart organiseerde het team "Climbing against Cancer" een spinning marathon bij BodyActive in Etten-Leur. De opbrengst komt ten goede aan de stg. Alpe d'Huzes en bestond uit een sponsorbedrag per spinninguur. Daarom had ik me voor het maximale aantal uur ingeschreven, namelijk 6. Uiteindelijk heb ik hiervan 5 uur gereden, waarna ik compleet gesloopt was. Het was een goede duurtraining.
Alpe d'Huez op de TACX, onhaalbaar
Begin april heb ik nog 4 keer de TACX gebruikt om het klimmen te oefenen. Nadat ik eerder bij Stefan het niet voor elkaar kreeg om de Alpe d'Huez te beklimmen lukte me dit thuis op 5 april nog steeds niet. Na 1h10min had ik nog 6,5km te gaan en dat was onoverbrugbaar....een zware teleurstelling dus. Een week later heb ik wel de Galibier beklommen op de TACX in 1h35min.
Amstel Gold Race 150km
Door blessureleed bij Stefan en Paul zag het er even naar uit dat ik de 150 km in de AGR alleen zou moeten gaan rijden, voor zover je van alleen kunt spreken tijdens deze drukste toertocht van Nederland. Uiteindelijk bleek Paul de pijn van zijn schouderblessure te kunnen verbijten en stonden we 's ochtends samen aan de start. Bommeke en Kasper gingen samen met Edgar voor de 200km, officieel dan, want iedereen wist dat de 250km geprobeerd ging worden, alleen niemand durfde dit hardop te zeggen.
De eerste 10km reden Paul en ik samen met Esther en Tamara die voor de 100km gingen. Op de weg naar Valkenburg toe vond ik het al lastig om het tempo te volgen, maar bij de eerste de beste beklimming ging Esther in een hoger tempo naar boven. Toen wist ik dat het een lange dag zou gaan worden!
Toch ging het helemaal niet slecht. Paul en ik reden bewust met de rem erop omdat we niet wisten of we de afstand goed aan zouden kunnen. Zeker op de tussenstukken deden we het rustig aan, waar we normaal met de Wieltanden door de tempo beulen worden afgemat konden we nu dan ook bijkomen. Paul kwam er al snel achter dat je ook rustig een heuvel op kon rijden waardoor je langer mee kan. Iets wat hij een paar weken later weer vergeten was overigens.
De finale is in de AGR het zwaarst en bij mij was de kracht toen ver op. Hard gingen we niet, maar de Keutenberg op was geen probleem. Paul probeerde me nog te verrassen door in de laatste meters mij sneaky tussen alle andere renners voorbij te steken. Hij kwam echter ook klem te zitten waardoor ik nog net eerder boven kwam. Op de Cauberg voerde we vervolgens een surplace uit. Ik schakelde naar het middenblad om nog eens aan te zetten, waarop Paul reageerde door weg te springen. Mijn versnelling met 0,2 km/h per uur bleek niet echt effectief te zijn waardoor Paul geheel verbaasd als eerste over de streep kwam. Iets dat ik in de Steven Rooks Classic graag even recht wil zetten!
Training Limburg op bevrijdingsdag
Op 5 mei reisden Edgar, Paul en ik af naar Bomtador die in Limburg op hoogtestage was. Inmiddels was hij erg bekend in de regio en had een mooie ronde uitgezet. Waar je in de toerritten regelmatig stukken hebt om te herstellen leek Bom alles direct achter elkaar te willen plakken!
We gingen weg voor 125km, maar ik was eerlijk gezegd niet van plan dat te gaan rijden. Ik wilde weer eens lekker klimmen en proberen door die blokkade te gaan die ik de afgelopen weken had gevoeld. Dat betekent ook dat ik in het rood zou gaan rijden en dat ga ik niet eens 80km volhouden!
Bomtador steekt in een uitstekende vorm en dat was op de verschillende heuvels ook goed te merken. Hij kan Edgar goed volgen en Paul en ik bungelen daar dan weer achteraan. Paul wist op de 1e heuvel nog wel als eerste boven te komen, maar ik geloof dat Bom en Edgar niet eens door hadden dat we begonnen waren...
Na zo'n 25km kwamen we aan bij de Camerig. Deze heuvel zouden we nog een aantal keer gaan zien zo bleek, maar in de 1e beklimming kreeg ik een goed gevoel te pakken dat ik direct wilde benutten. Op het eerste steile stuk kon ik bij Bom in het wiel blijven die op een fietslengte van Edgar reed. Nog voor het caf?esloot ik om naar Edgar te rijden en ook even over te nemen.
In het bos loopt de klim zo lekker gelijkmatig en op de wat afvlakkende haarspeldbochten schakelde ik bij om het tempo te verhogen. Een heerlijk gevoel om te merken dat ze achter me het tempo niet wilden of konden volgen. Ik besloot toen maar om door te trekken en dat goede gevoel mee te nemen. Ik ging ervoor in het rood, maar het gevoel was me heel veel waard!
Daarna hebben we de Camerig nog 2 of 3 keer gereden, telkens vanaf een andere kant. Paul liet zich daar ook niet onbetuigd en kwam vanuit verloren positie met een noodgang voorbij gesprint, om vervolgens net voor de top volledig te parkeren. Hij moest vervolgens ook lossen op het vals plat in aanloop naar de voet van het drielandenpunt.
Bij mij was de macht er uit en bij elke beklimming nam de voorsprong van Bom en Edgar toe. Zeker toen we in aanloop naar de Kruisberg flinke wind tegenhadden en ik weer boven het omslagpunt moest. Frustrerend om te zien hoe makkelijk Bom daar op kop reed. De Kruisberg kwam ik amper vooruit, terwijl ik op de Eyserbosweg dan Paul toch weer achter me wist te laten. Op mijn verzoek zijn we na die beklimming meer richting de camping gereden.
Allereerst kwam nog de Fromberg, waar ik het eerste stuk op het buitenblad naar boven kon rijden. Minder steil en blijkbaar had ik toch nog macht. Na de bocht was het echter wind tegen en schakelde ik terug, waarbij de ketting van de fiets afliep. Ideaal natuurlijk, want daardoor hoefde ik me niet te schamen dat iedereen weer voorbij kwam. Ik pakte later nog wat extra rust door een lekke band te veroorzaken. Toch baatte dit niet, want op de Keutenberg ging het niet veel sneller dan 6 km/h per uur...
Al met al een rondje van zo'n 70km met een laag gemiddelde door het vele klimmen (zo'n 23km/h). Het goede gevoel van de Camerig overheerst echter en ik kijk met plezier uit naar de SRC op hemelvaartsdag. Alhoewel ik weet dat die afstand met 160km een brug te ver is en het niveauverschil met Bomtador en Kasper heel duidelijk bloot zal leggen....
Zondag 14 maart was het eindelijk zo ver, de eerste keer buiten wielrennen dit jaar. Sneeuw, tijd en motivatie hadden ervoor gezorgd dat ik nog niet eerder buiten had getraind, maar het betere weer en het enthousiasme van de mede Wieltanden brachten me ertoe om de fiets "van stal te halen".
Het was meteen ook een test om te kijken hoe groot het verschil in conditie en kracht nu echt is met Bommeke en Stefan die de winter goed doorgetraind hadden. Nou dat werd al snel duidelijk, want Paul en ik hadden moeite om het tempo mee te maken en later werd ook volgen zelfs moeilijk.
De heuvels van Hoogerheide
Ons doel voor deze zondag waren de heuvels van Hoogerheide. Niet dat het ook maar iets voorstelt, maar het is weer eens wat anders dan een viaduct. Tegen de 30km/h op de teller voerde onze route via Sprundel ten zuiden van Roosendaal naar Essen, waar we een soort van kasseienstrook beslechtte en als vanzelf kwamen we via Huijbergen uit in Hoogerheide waar we vervolgens een plaatselijk criterium reden op zoek naar wat hoogteverschil. Nadat we een afdaling vonden namen we een 180 graden draai om dezelfde weg omhoog te nemen. Al snel volgde een sprint waaruit bleek dat Stefan nog niet helemaal de ongeschreven wetten van de Wieltanden kent, zich liet verrassen en kansloos als laatste eindigde. Bommeke behielt de vrijwel ongeslagen status als sprinter van de Wieltanden.
Onze weg vervolgde zich naar Bergen op Zoom, maar bij zowel Paul als mij begonnen de kilometers te tellen. Het tempo van Stefan en Bommeke, die ogenschijnlijk rustig samen voortpeddelden was lastig te volgen en bij een lichte stijging moest Paul het wiel laten. Voor mij alleen maar prettig want ik kon dit mooi als excuus gebruiken om te vragen het tempo te laten zakken.
Op de Parklaan in Etten-Leur probeerde ik Stefan en Bommeke nog te verrassen door weg te springen. Mijn idee was om niet vol aan te zetten, maar op het moment dat Bom of Stefan over mij heen zou komen in het wiel te gaan zitten en vervolgens de sprint te pakken. Het eerste lukte, ik zette niet vol aan, de rest liep iets anders...Bom kwam over me heen en ik kon totaal niet volgen, harder dan 43 km/h ging het echt niet meer en van sprinten kwam al helemaal niets meer terecht. Ook Stefan reed me nog voorbij, terwijl mijn benen inmiddels zwaar klopte. Toen we uitgesprint waren en aan het uitrijden waren naar de markt kwam Paul ons nog voorbij gesprint, tja timing is alles als je iets minder bent!
Uiteindelijk een mooie rit van circa 90 km met een gemiddelde van 27,5km/h.
Parijs - Roubaix training
Zondag 21 maart stond de volgende trainingsrit op het programma. Paul koos ervoor om de confrontatie uit de weg te gaan en samen met Kasper op hoogtestage te gaan naar Limburg. De altijd strak sturende Simon verving hem waarmee we opnieuw een kwartet aan de start hadden in de SA Wear/ClickR wieleroutfits.
Het weer was slecht en ik begon met psychologische oorlogsvoering door een kwartier te laat op het afgesproken punt aan te komen. Helaas leken de koude spieren mijn mede Wieltanden niet te deren. Wind en regen, niet het weer waarin ik tot mijn beste prestaties kom en ik had het dan ook al snel moeilijk. Nergens forceren was mijn motto en ik probeerde dan ook zoveel mogelijk in het wiel te blijven. Met zoveel modder en grind op de weg was dat echter niet heel prettig, een bril was wel handig geweest!
Stefan leidde ons de weg via Langeweg, Hoge Zwaluwe over een mooi fietspad met flink wat wind naar Drimmelen. Hoewel ik achter Stefan en Bommeke reed leek het nog alsof ik vol wind tegen had. Pas na Drimmelen kon ik mijn hartslag weer wat laten zakken. Vervolgens werd ik overmoedig door met Bommeke en Stefan mee te sprinten in de beklimming van het viaduct over het kanaal bij Geertruidenberg. Het wiel kon ik houden, maar hierdoor reed ik wel in het rood wat ik later zeker heb moeten bekopen. Simon was nog niet helemaal in goede doen, maar die lijkt beter te worden naarmate het aantal kilometers groter wordt, ongelofelijk hoe makkelijk die jongen rondrijdt.
Nadat we de Bergse Maas hadden overgestoken (en ik moest lossen op de brug) zijn we naar Nieuwendijk gereden om daar rechtsomkeert te maken en terug te rijden naar Oosterhout. De mannen moesten mij inhouden, want boven de 30 km/h kon ik niet meer rijden. Samen uit, samen thuis is toch een fijne regel bij ons, want in mijn eentje was het nog een lange rit naar huis geweest waarschijnlijk met snelheden die niet boven de 23 km/h uit waren gekomen. Met Simon die af en toe een duwtje gaf en de windvangers voor me kon ik nu toch door blijven trappen. Een lekke band (moest gewoon gebeuren met dit weer) zorgde voor wat extra rust en na 100km met een gemiddelde van 28.5 km/h was ik weer thuis. Ik zag eruit alsof ik Parijs-Roubaix had gereden. Leuk, maar de volgende keer toch liever wat zon!
Kilometers maken is het doel om straks met plezier de 150km van de AGR te kunnen rijden. Er is bij mij nog flink wat werk aan de winkel, al viel het me niet tegen. Bom is sterk, maar dat is geen verrassing. Stefan doet het nog beter dan wat ik verwacht had, al denk ik dat hij moet oppassen niet overtraind te raken.
De eerste beklimming van de Telegraphe op de TACX smaakte naar meer en natuurlijk wil ik mezelf graag zien verbeteren, dus heb ik de afgelopen week de klim vanuit St. Michelle de Maurienne nog twee keer ondernomen.
Afgelopen woensdag heb ik de klim iets lichter gereden (tandjes ben ik niet zo goed in, die moet ik maar eens tellen). Door de trapfrequentie te verhogen naar gemiddeld 80 bleef ik dicht bij het schema van mijn eerste keer. De hartslag kwam gemiddeld en qua max gelijk uit, terwijl ik uiteindelijk zo'n 20 seconden langzamer was. Doordat ik de laatste 150m sprintte lag het maximale wattage met 336 beduidend hoger dan de 280 van maandag.
Vrijdagavond was ik eigenlijk van plan een rustigere virtuele training te doen, maar ik kon het toch niet laten om weer dezelfde klim te rijden. Het eerste stuk heb ik op mijn lichtste verzet gereden en kwam de hartslag niet boven 150. Na 4,2km (in 27:40min) komt er een minder steil stuk dat ik gebruikte om bij te schakelen en vervolgens met een hogere cadans (90rpm) verder te rijden. De snelheid ging iets omhoog, terwijl de hartslag boven de 170 schoot.
Deze opbouw voelde goed aan en ik wist nog aardig wat tijd goed te maken in dit tweede deel. De gemiddelde snelheid ging van 9,1km/h in het eerste deel naar 10,7km/h over de gehele beklimming en dat betekende een tijd van 46:30min wat slechts 1minuut langzamer is dan woensdag. Het maximale wattage bedroeg nu slechts 250 (gem 169) en de cadans lag met 85 redelijk hoog. De gemiddelde hartslag van 162 geeft aan dat mijn lichaam zich al begint aan te passen.
De TACX gaat me nog heel wat trainingsplezier bieden, ook met lekker weer want 's avonds laat stap ik ook in de zomer niet meer op de fiets, alleen moet ik het geluid van de TACX nog wel iets zien te dempen.
Wel ben ik al weer eigenaardigheden tegengekomen m.b.t. de software die bij de TACX wordt geleverd. Zo heb ik nog altijd geen vrijschakelsleutel gekregen. De computer heeft geen internetaansluiting, dus heb ik het per mail aangevraagd, maar vooralsnog geen reactie. Daarnaast is de training van 3 maart niet opgeslagen en is die van 1 maart ineens uit het overzicht verdwenen. Waarom, joost mag het weten.
Afgelopen weekend is mijn Tacx I-Magic door Futurumshop.nl bij mijn afgeleverd. Na wat opstartproblemen, doordat ik geen internetaansluiting op zolder heb en het programma dat zelf niet detecteert, heb ik vandaag een eerste volledige beklimming af kunnen werken; de Col du Telegraphe.
Tijdens La Marmotte in de zomer van 2009 heb ik deze beklimming gereden:
Beklimming Tel?aphe
Het eerste deel van deze klim lag de hartslag wat hoger, maar de vermoeidheid sloeg in de laatste kilometers toe. Uiteindelijk 1h07min nodig gehad voor de totale klim met een gemiddelde hartslag van 167. In de laatste 10 minuten kwam de hartslag amper meer boven de 163. Er waren inmiddels 4h53min verstreken, goed voor een 4.312e positie.
Nu was de virtuele versie van de Telegraphe aan de beurt. De beklimming vanuit St. Michel de Maurienne zou 12km moeten bedragen, maar bij de Tacx start ik blijkbaar al een stuk verderop want ik heb nog maar 8,4km af te leggen. Toch staat me wel bij dat de beklimming daar inderdaad begint, want het is net over de brug, onder een viaduct door dat de eerste echte stijging begint. Een raar verschil in afstand dus dat ik maar eens moet uitzoeken.

Profiel van de Col du Telegraphe
De stijgingspercentages zijn gelukkig niet zo groot, dus het leek mij een ideale klim om eens te kijken hoe het fietsen me zou vergaan. Nergens komt het boven de 10% en gemiddeld moet 7,1% aan stijging worden bedwongen op de Telegraphe.
Ik zocht snel een kadans op waarbij mijn hartslag onder controle leek en begon de bochten te ronden. Erg leuk om op het beeldscherm in echte beelden te zien van het Franse berglandschap. Natuurlijk gaat alles erg traag, want ik rijd een stuk langzamer (circa 10 km/h) dan de auto die de beelden heeft gemaakt. Grappig genoeg haal je daarbij altijd andere renners in, ook al lijken die nauwelijks hun trappers rond te krijgen
De hartslag liep gedurende de tijd wel op, maar bleef goed onder mijn omslagpunt van 181, tot circa 5km want daarna kostte het me duidelijk meer moeite om het tempo te handhaven. Dit keer had ik echter geen moment twijfel over het halen van de top en de hartslag kon gewoon omhoog. De cadans bleef daarbij rond de 75 met een vermogen van zo'n 190 watt.
In de laatste kilometer tegen 8% heb ik nog eens flink gas gegeven en bereikte ik mijn top van 280 watt en een cadans van 100 omwentelingen per minuut. De hartslag liep daarbij op naar maarliefst 199 slagen. Helaas was ik iets te vroeg aangegaan, want de laatste 100 meter ging het tempo er volledig uit. Maar goed dat er nog 50m vlak bovenaan was. Leuk ook dat ik de plek herkende waar ik in de Marmotte ruim 30minuten had liggen uitrusten. Nu kon ik gewoon afstappen en naar beneden lopen om te gaan douchen
Uiteindelijk een goed gevoel aan de beklimming overgehouden, inclusief spierpijn in de hamstrings. De komende week eerst maar eens de wat minder intensievere trainingen zodat ik een basis kan leggen.
Tot slot nog even de kale cijfers van de klim naar de top van de Col du Telegraphe:
Afstand: 8,28kmStijging: 7,1%Tijd: 45min14secGem Watt: 187 (Max Watt: 280)Gem snelheid: 10,98 km/h (Max snelheid: 22,5 km/h)Gem RPM: 76 (Max RPM: 100)Hartslag gem: 180 (Max 199)Zone boven 181 -> 23minZone tussen 170-181 -> 12:56minZone onder 170 -> 7:51minDit alles resulteert volgens Catalyst Analyser van Tacx in 2,7watt/kg, aanzienlijk lager dan de 4,8kg/lg die ik bij de sportkeuring in juni 2009 haalde. Of zijn dat andere waardes? Verder ook niet belangrijk, interessanter voor mij is dat dit een nieuw bericht is in mijn trainingslogboek en ik met plezier uitkijk naar de volgende training. Met nog ruim een maand naar de 150km toertocht van de Amstel Gold Race moet ik natuurlijk ook wel wat aan training gaan doen!