Macht in de benen en geen moment het gevoel dat de afstand onoverbrugbaar was. Zo gemakkelijk had ik niet gedacht de 125km toertocht van de Amstel Gold Race te kunnen rijden!
De generale repetitie op 2e paasdag verliep goed, ondanks dat ik me wat zwakker voelde door ontstekingen in de keel. Na rust in de afgelopen week voelde ik me op vrijdag weer helemaal fit, maar of ik de afstand aan zou kunnen was de vraag.
Ontbijten? Maar dan niet te vroeg.
W.V. De Wieltanden begon ietwat verward aan de toertocht. Nadat de echte bikkels rond 7.00 uur vertrokken uit ons pension in Sibbe om de 250km te gaan rijden waren we klaarwakker en dat terwijl het ontbijt toch echt pas om 8.30 uur zou worden geserveerd. Onze gastvrouw liet er geen misverstanden over bestaan, het ontbijt zou geen minuut eerder mogelijk zijn.
Tegen de stroom in op zoek naar een helm
Misschien iets te relaxt namen we goed de tijd om ons voor te bereiden. Eenmaal op de fiets bleek één van ons de fietshelm in Etten-Leur gelaten te hebben en dit keer was ik het eens niet... Het betekende dat we in plaats van de afdaling van de Daalhemmerweg naar Valkenburg, de Sibbegrubbe namen om eerst naar de fietsenmaker in Schin op Geul met een bezoek te vereren. Onderweg reden we veel wielrenners tegemoed op weg naar de start, of al bezig aan hun eerste doorkomst (het was inmiddels al bijna 3 uur na de eerst mogelijk starttijd namelijk). Met zo'n 10km "warming up" konden we om 10.11 uur onder de boog van de start door.
Bomtador toont zijn benen
Al na 1km wachtte de eerste heuvel, de Geulhemmerweg. Een goed lopende beklimming van 1.000m met een gemiddeld stijgingspercentage van ruim 6%. Bomtador had er zin in en besloot intimiderend van ons weg te rijden. Ik zag het echter niet zitten om gelijk los te gaan en hield mijn hartslag op maximaal 160.
Verrassing; de Maasberg!
Na een aardig stuk vlakke weg waar we handig gebruik maakten van groepjes renners voor ons bereikten we al snel de 2e beklimming die bij velen voor een verrassing zorgden. Bij het binnenrijden van Elsloo moesten we namelijk scherp naar rechtsdraaien en volgde direct een steile klim over kasseien! Bomtador had zich goed voorbereid en wist wat hem te wachten stond, maar ik had totaal verkeerd geschakeld en was veroordeeld om stoempend naar boven te rijden. Maar wat een mooi gevoel om met zoveel mensen de een kasseienklim te rijden met mensen die je aanmoedigen!
Saai!
Na deze beklimming scheidden de wegen van verschillende routes. De 125km maakt vervolgens een lus naar Stein. De meesten reden echter rechtdoor waardoor we ineens vrijwel alleen rondreden. Zo weinig mensen én een totaal vlak parcours maakten dat ik het maar een saaie bedoeling vond. We probeerden op een gegeven moment maar wat te gaan draaien om tempo te houden, maar dat ging op de voor ons bekende manier. Of te wel we rijden elkaar naar de klote door te snel over te nemen! Vooraf hadden we min of meer uitgesproken niet sneller dan 25km/h te rijden, maar na 50km stond er 28km/h gemiddeld op de teller...
Dit tempo werd goed behouden toen een heus peloton ons passeerde. Zo'n 25 man in kleding van "Expert" draaide mooi rond en reed een tempo van circa 35 km/h. Het leek mij wel slim om hierbij aan te haken om zo snel mogelijk dit saaie stuk achter ons te laten. Na verloop van tijd (precies op het moment dat ik toch maar eens mee wilde gaan draaien) bleek het tempo toch te hoog te liggen voor onze groep en werd er besloten om de groep te laten gaan. Ik heb toen wel even gevloekt, want het tempo lag mooi hoog en ik voelde me goed. Maar samen uit is samen thuis en ik weet ook wel hoe het is om in je eentje er vol door te ziten, dus dan maar het gas eraf.
Laarberg
De Laarberg is zo'n typisch saaie beklimming, maar markeerde wel een beetje het einde van de saaie lus. Het is een brede provinciale weg met aan weerszijde een fietspad. Of te wel, het lijkt niet alsof je stijgt maar ondertussen is het een klim van 1.300m van gemiddeld 4,5%. Bovenaan stond een camera, maar helaas lijkt deze niet goed samengewerkt te hebben met de tijdregistratie want wij staan niet op de film.
Na de beklimming duurde het wat langer voordat we weer allemaal samen waren en hadden aardig wat mensen ons weer gepasseerd. Na enige tijd konden we met zijn 4-en weer aansluiten bij een aardig pelotonnetje dat met zo'n 25km/h rondreed. Een beetje traag naar mijn zin, maar het was wel makkelijk rijden. Bij een klein klimmetje besloot ik naar voren te rijden om mee tempo te maken. Daar zaten een hoop mensen echter niet op te wachten zoals ik op kon maken door een paar verwensingen naar mijn kop. Toen we 2km verderop bij de bevoorrading kwamen vonden mijn ploegmaten het ook een wat opvallende actie... Maar wel leuk!
Fietsen na een korte stop, liever niet
Na de stop bij de bevoorrading bleek het lastig om weer in een ritme te komen. Helemaal doordat we direct begonnen met een klimmetje. Bommeke en Paul namen deze voortvarend, maar zelf reed ik niet lekker. Kasper had het op dat moment helemaal zwaar en kwam harkend naar boven. Het leek erop dat bij heel veel mensen de fut er op dat moment uit was. Op het vlakke reden we zo'n 23 km/h en er kwam amper iemand voorbij! Ik voelde me nog altijd heel goed en keek met plezier uit naar de finale met de mooiste beklimmingen van de 125km route.
Bomtador de clown
Ik was niet de enige die energie over had. Paultani reed al de hele tijd lekker, maar Bomtador voelde zich blijkbaar heel sterk. Aan de voet van wat later de Wachelderberg bleek, stapte hij af, pakte als een volleerd velrijder zijn fiets op en begon de klim rennend. Compleet idioot, maar ja dat zal niemand die hem kent verbazen...
In de drukte vliegen op de Fromberg
Na Ubachsberg komen alle routes weer samen en dit was direct te merken! In de afdaling richting de Fromberg werd er breed over de weg gereden. Toch kon ik met een redelijke vaart de scherpe rechtse draai de
Fromberg op maken. Vol doortrekkend op deze niet al te steile klim passeerde ik bergen mensen. Af en toe inhoudend en laverend tussen de andere klimmers kon ik toch met een heel lekker gevoel de klim rijden. Bovenop was het goed voor ongeveerd een
halve minuut voorsprong op Paultani en Bomtador.
Kasper had in de afdaling van de Fromberg aangegeven vanaf hier zijn eigen tempo te rijden. Paultani, Bomtador en ik konden het vanaf nu gaan uitmaken. De "koers" zou worden vrijgegeven vanaf de voet van de Sibbergrubbe
Tempo op de Sibbergrubbe
De Sibbergrubbe is een opvallend lange gelijkmatige klim voor deze regio. 2.000 meter tegen gemiddeld 4% met een maximum van 6%. Het is ook nog eens een heel mooi beklimming door de bossen, behalve dan dat er nog een lange doorloper is in het dorp Sibbe. Deze klim hadden we in onze voorgaande trainingen ook al gereden, dus we wisten wat te verwachten was. Bomtador dichtte zichzelf kansen toe en hoopte in het wiel te kunnen blijven om zo in de afdaling van de Daalhemmerweg voldoende afstand te kunnen nemen van Paultani en mij en die op de Cauberg te consolideren. Het liep echter iets anders.
Bomtador bepaalde het tempo, maar ik voelde me goed en zette al snel een versnelling in. Voor het steilste stuk van 6% bereikte ik een snelheid van 25 km/h. Het voorbij vliegen van andere toerrijders gaf een ongelofelijke kick en ook op het iets steilere stuk wist ik het tempo boven de 20 km/h te houden. Paultani bleek lang mee te kunnen, maar moest uiteindelijk toch enkele seconden lossen zo bleek op de
camerabeelden. Bomtador vond zijn eigen tempo en volgde op zijn beurt slechts op enkele seconden van Paultani.
Laatste loodjes
De afdaling van de Daalhemmerweg was lastig door het verkeer en de vele fietsers. Het tempo lag dan ook betrekkelijk laag en in de drukte begon ik aan de laatste loodjes, de Cauberg. De paar keer dat ik deze heb gereden is hij me altijd tegen gevallen. Hij begint rustig, maar bij het stuk van 12% val ik altijd stil. Dat was nu niet anders, zeker doordat er teveel mensen reden op een klein stukje weg. Maar we reden nog wel en dat is wel eens anders geweest als ik het mag geloven.
Achter me raakten Paultani en Bomtador in een verwoed gevecht, zonder dat ze het zelf helemaal door hadden. In de afdaling had Bomtador Paultani namelijk ongemerkt gepasseerd. De verrassing bij beiden was dan ook groot toen Paultani Bomtador inhaalde op de Cauberg. Bomtador kon het wiel houden en zette in de laatste 75 wat vlakkere meters een eindsprint in die door Paultani niet geparreerd kon worden. Het zag er min of meer uit zoals Kroon die Ivanov niet meer voorbij kwam! Uiteindelijk had Bomtador dus toch zijn overwinning en dat zullen we de komende tijd nog regelmatig horen....
De balans
De 125km route bleek een peuleschil te zijn. Uiteindelijk hebben we een fietsgemiddelde (exclusief de twee stops) van 26,6 km/h. De trainingen van de afgelopen maanden hebben gezorgd voor een betere duur, want zoveel macht in de benen boven de 100km heb ik nog nooit gehad.
De volgende uitdaging op weg naar La Marmotte is de Steven Rooks Classic. Niet alleen het aantal kilometers gaat omhoog (naar 160km), maar ook het aantal klimmetjes dat overbrugd moet worden. Dat betekent dat ik in de komende tijd vaker minimaal 100km moet rijden. Met W.V. De Wieltanden gaan we dat ongetwijfeld nog doen!
Stuur door
Dit is niet OK