Morgen staat de 160km van de Steven Rooks Classic op het programma, met een flink aantal beklimmingen. Afgelopen weekend hebben Paul en ik een kleine parcourverkenning gedaan en dat maakte duidelijk dat het morgen heel zwaar wordt!
In de stromende regen stapten Paul en ik uit in
Pepinster, net ten westen van Verviers in België. Dit leek mij de ideale uitvalsbasis voor een verkenningsrondje op ongeveer het parcours van de Steven Rooks Classic. Zonder het vooraf zo gepland te hebben parkeerden we boven op "
Cote de Drolenval", één van de beklimmingen die bij veel renners is blijven hangen als ik de fora lees. Dit zou in ieder geval onze laatste beklimming worden voor het trainingsrondje, maar hoeveel kilometer er aan vooraf zou gaan was niet duidelijk.
Het natte weer had voor een slecht humeur gezorgd en het lekke banden spook waarde rond. Aangezien geen van ons beide een pomp had meegenomen wisten we dat we het haasje zouden zijn als dit zich toch voordeed. "Maar ach zo slecht zijn die wegen in België toch ook weer niet"...., juist....
Cote de Becco

Na een vlak stuk via Theux zag ik een mooi weggetje naar boven lopen in de richting van Remouchamps en dat was wel in de richting van waar ik wilde gaan rijden. Paul zette aan en begon direct met een tempo van zo'n 19 km/h aan de klim. Ik moest even naar adem happen en wist langzaam weer aan te sluiten, maar het tempo lag zo vroeg eigenlijk veel te hoog. Mijn hartslag van 183 lag al direct boven mijn omslagpunt en dan weet je het wel. Toen de klim maar door bleef lopen (wel gelijkmatig) lieten we het tempo maar zakken naar zo'n 15 km/h zodat de hartslag iets lager kwam te liggen. Maar het kwaad in mijn benen was eigenlijk al geschied. Eenmaal boven in het dorpje Becco hadden we toch zo'n 3km geklommen, dat is wel wat anders dan in Limburg! Thuis direct opgezocht of dit een vermeldenswaardige klim is. Niet voor Kuitenbijters.com, maar op Climbbybike.com wordt deze vermeld als
Côte de Becco.
La Redoute
Na een korte omzwerving en een lange afdaling naar Aywaille konden we op zoek naar
La Redoute. Deze bekende klim uit de Waalse klassieker Luik-Bastenaken-Luik is zo lelijk als wat. Maar wel ontzettend steil en met 1,8km ook aardig lang. Met de ervaring van de Keutenberg dacht ik dat deze beklimming wel eens lastig zou kunnen zijn, maar eigenlijk viel het alles mee. Het eerste stuk direct langs de snelweg is heel goed te doen. Paul en ik reden afwachtend naar boven met niet meer dan 10 km/h. In de eerste scherpe bocht wordt het echter wel steiler en er zijn stukken bij waar je flink aan het stuur trekt om boven te komen. Maar god, god wat een lelijke klim zeg.
Dus toch een lekke band
Na een stuk glooiende weg waarbij we ons best deden om weer op het parcours van de SRC te komen, volgde een lichte beklimming waarbij ik besloot het tempo eens weer wat omhoog te gooien. Achter me hoorde ik Paul smekend mijn naam roepen en mijn ego werd gestreeld. Helaas bleek hij al een tijdje op een leegloper te rijden en had het niets met mijn snelle benen van doen... Dus toch een lekke band. En we hadden er geen beter stuk voor uit kunnen zoeken, geen huis in de buurt. Na een kilometer lopen kwamen we bij een gehucht uit waar we hoopten behulpzame Belgen aan te treffen. Dat bleek wat tegen te vallen, want hoewel er bij 3 huizen duidelijk mensen aanwezig waren, reageerde er niemand op ons gebel en irritant gedrentel rond het huis. Uiteindelijk kwamen we dan toch bij een huis waar men zelfs de compressor even aanzwengelde. We zijn hobbyisten, maar dit gaat ons geen tweede keer overkomen natuurlijk! Inmiddels heb ik ook zo'n lelijke pomp op mijn fiets gemonteerd (al vraag ik me af waar ik de stroom aansluitingen vind om de compressor zijn werk goed te laten doen!).
Cote de Drolenval
Terug naar de auto was bij ons het beste er al wel af en dat terwijl we pas iets meer dan 40km hadden gereden. Ons restte alleen nog de beklimming van de Drolenval. We maakten er een wedstrijd van, maar het was een wedstrijd van twee renners op hun laatste benen. Ik ging in de aanval op een iets steiler stukje, maar veel had het niet om het lijf want ik viel gelijk weer stil waardoor Paul aansloot. Toch zette ik een tweede keer aan en ik had een paar meter, maar ook direct daarna parkeerde ik zo wat. Vreemd genoeg kwam Paul niet langszij, ook hij bleek er doorheen te zijn. Uiteindelijk bleek ik bovenaan toch nog zo'n 45 seconden voorsprong genomen te hebben. De Drolenval is een mooie beklimming met enkele steile stukken erin, maar niet zo erg als La Redoute of De Keutenberg. Al vraag ik me bij het zien van de foto's op Kuitenbijters.com wel af of we ook echt de gehele klim hebben gehad en we niet een zijstraatje hadden in het dorp. Nou ja, morgen zullen we het weten!
Stuur door
Dit is niet OK