Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Op karakter gefinisht bij SRC 160km

 
De finish halen, dat was na 55km het enige dat ik nog kon bedenken nadat ik er op dat moment eigenlijk al flink doorheen zat. En het is gelukt, ik heb de 160km van de Steven Rooks Classic uitgereden. In 7h46min bruto en 6h26min netto.
Om 06.00 uur vertrok ik afgelopen donderdag in mijn eentje naar Maastricht voor de start van de Steven Rooks Classic. Paul en Bommeke hadden gekozen voor de 110km en kozen begrijpelijk voor eigen vervoer. Rustig op de weg en daardoor ruim op tijd bij het MECC waar er nog ruim voldoende parkeerruimte was. Op het gemak zette ik me vervolgens om iets voor 08.00 uur in de startrij, op een naar schatting 150e plek.
Slechte tactiek

Ik had me voorgenomen te profiteren van groepjes en te kijken waar me dat zou brengen. Maar eigenlijk had ik daar niet goed genoeg over nagedacht, want toen de bellen voor de start om 8.05 uur rinkelden en ik 4 minuten later de startlijn passeerde ging het tempo er gelijk goed in. Het groepje waarin ik belandde had een snelheid dat te hoog lag, maar wat ik niet wilde laten lopen. Achteraf gezien ging het daar dus mis en heb ik weer een harde les geleerd in mijn voorbereiding op La Marmotte.  Mijn gemiddelde hartslag over de eerste circa 26km lag op 162 en het gemiddelde lag op circa 28 km/h. Niet schrikbarend hoog, maar in de beklimming van de Rullen die daar net voor lag voelde ik al dat ik stom gereden had.
Na 55km rust en doorzettingsvermogen tanken

Pas na het eerste rustpunt na 55km (hartslag gem. 167) besloot ik om niet meer te kijken naar de andere renners. Geen enkel groepje had ik tot dat moment goed kunnen volgen en ik was me over de kop aan het rijden. Ik wilde zo graag een groep hebben waar ik in kon schuilen, maar het zat er gewoon niet in. Na een kwartier pauze stapte ik weer op de fiets om meer in eigen tempo verder te rijden.
La Redoute, niet wat ik vooraf had gehoopt

Na 3h30min en 90km fietsen kwam ik aan de voet van La Redoute, de eerste klim met tijdmeting. Die tijd had ik al lang uit mijn hoofd gezet. De benen liepen vol en niet afstappen was het enige waar ik nog aan kon denken. Ook hier werd ik vrijwel alleen maar ingehaald. Met een hartslag tussen de 185-190 ging ik met nog geen 10 km/h naar boven. Direct op de top ruimte voor een pauze en met 20 minuten heb ik die genomen ook.
Met de Trasenter, Drolenval en Waides nog voor de boeg zag ik het zwaar in. Ik was feitelijk net iets over de helft en had er eigenlijk geen lol meer in. Zitten op mijn zadel deed al pijn en er zat weinig macht meer in de benen. Vreemd genoeg leek het echter ook niet te verergeren en ik kon dan ook goed doorpeddelen. Bij de Trasenter kwam de 110km route erbij en dat was te merken aan het tempo. Ineens waren er wel fietsers die ik bij kon houden, of die ik gewoon voorbij reed. Dat deed het moraal goed.
Zwart voor de ogen na Drolenval

Na 4h45min en 115km was de Drolenval aan de beurt. En ja, tijdens het ritje met Paul hadden we niet heel de beklimming gedaan, het steilste stuk hadden wij toen gemist. Het was zwaar, maar het ging. Het kleinste verzet bleef ik ronddraaien en ook op de steile stukken kon ik blijven fietsen ook al was het maar net 7km/h. Eenmaal boven moest ik wel gaan zitten, ik zag zwart voor mijn ogen en een kwartier rust deed me goed.
Point Chaud, dank u!

Het ergste was nu achter de rug, maar tot aan Les Waides op 145km blijft het toch op en af gaan en het wil allemaal niet zo goed meer. Ik wil van die fiets af, niet meer op dat zadel en mijn benen wat laten rusten. Bij een rotonde doemt een eettentje op "point chaud". Tientallen (zo niet meer) wielrenners zitten of staan er al en ook ik plof neer in een stoel. Met een colatje en een stokbroodje ham kom ik bij en ik heb het nodig. Na 5h45 minuten fietsen, waarvan bijna 1h pauze, nam ik er nu echt de tijd voor... pas 30 minuten later durfde ik weer op te stappen. Vanaf hier was het goed te doen, geen echte steile stukken meer en op het vlakke kan ik toch rond tegen de 30 km/h volgen. Na 7h46min onderweg te zijn geweest kom ik onder het spandoek door.
Resumerend

Uiteindelijk blijkt de bruto tijd goed voor een 1.800e plek van de ruim 2.400 deelnemers op deze afstand. Belabberd inderdaad. Mijn klimtijden zijn, ondanks de slechte benen, gemiddeld gezien beter;
La Redoute 9:28 - 1.663e

Cote de Drolenval 8:01 - 1.282e
Blijkbaar rijden er heel wat mensen enorm slecht naar boven, maar krijgen ze het wel voor elkaar om op het vlakke door te trappen. Of ik ben een van de weinige malloten die in totaal 1h20min pauze hebben genomen. Mijn fietsgemiddelde bedroeg uiteindelijk toch nog 25 km/h en dat valt me niet tegen. Ik had er alleen wel veel rust voor nodig om te bereiken.
Al met al ben ik tevreden over het uitrijden. Zoveel kilometer had ik nog nooit gereden en persoonlijk denk ik dat dit voor mij mogelijk zelfs zwaarder is dan La Marmotte. Dit omdat ik daar grote lange beklimmingen heb met minder stijgingspercentages, waardoor mijn hartslag beter onder controle te houden is. Bovendien is er daar wel gelegenheid om in de afdalingen te herstellen, terwijl er bij de SRC continue een inspanning wordt gevraagd. Maar ik zal het pas weten op 4 juli...
Paul en Bommeke

Onderweg heb ik bij de pauzes gesmst met Paul en Bommeke om te kijken hoe zij het ervan afbrachten. Hun berichten waren een stuk positiever, het tempo zat er goed in en de afstand was geen probleem. Paul dacht met de parcourservaring de Drolenval op te kunnen vliegen, maar schrok even toen ook hij erachter kwam dat de echte Drolenval een stukje verder en steiler liep dan wij eerder hadden gereden. Desondanks zette hij een verdienstelijke tijd neer van 7:14, goed voor een 373e plaats in de 110km groep.
Na die klim hebben Bommeke en Paul de gashendel nog open kunnen draaien en uiteindelijk kwam het weer op een sprint aan. Opnieuw had Paul door zijn zenuwen de wedstrijd niet onder controle. Bom speelde handig in op de onervarenheid van Paul en won de sprint met 2 vingers in zijn neus. Paul had ondertussen zijn handen vol met het ontwijken van een paaltje en een touringcar net buiten de route die hij eigenlijk had moeten rijden...
Inmiddels worden de agenda's weer getrokken voor een nieuwe toertocht want het virus is toegeslagen bij de mannen. Voor mij zal de Jan Janssen Classic de laatste toertocht zijn in voorbereiding op La Marmotte.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags