Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

De 10 kleine negertjes

 
"Tien kleine negertjes? Waar gaat Van Well het nu toch over hebben, het was toch zijn sportblog?" Even leek het erop dat we woensdag met een grote delegatie Wieltanden de wegen rond Etten-Leur onveilig zouden maken. Het liep iets anders.
Paul had in de afgelopen weken meer mensen besmet met het wielrenvirus dan die Mexicaanse varkens bij konden houden. Broers, vrienden ik weet niet wat er allemaal voorbij kwam, maar uit de mails maakte ik op dat we woensdag meer mensen dan ooit uit de wind zouden moeten houden. Puntje bij paaltje haakte de mensen 1 voor 1 af todat er maar 2 negertjes overbleven, Paul en ik.
Bom zal balen dat ie er niet bij was, want wat hebben we een lekker ritje gereden! Op weg naar Paul merkte ik al dat mijn hartslag heel laag was voor de inspanning die ik leverde, ik zat goed! Na al babbelend rustig ingereden te hebben, met een gangetje van zo'n 28km/h, voerden we vanaf Schijf het tempo op. Elkaar ongeveer elke 500 meter aflossend reden we boven de 35km/h door. Via Achtmaal reden we naar Zundert en het tempo bleef zo hoog liggen (voor ons is het snel ja!).
Op de weg naar Rijsbergen moesten we de parallelweg aan de linkerkant nemen omdat onze richting was afgezet voor een tijdrit. Terwijl wij inmiddels tegen de 40 km/h reden, kwamen de renners ons aan de andere kant van de weg in hun aerodynamische houding met een noodgang voorbij. Ondertussen merkte ik opnieuw dat Paul een betere hardrijder is dan ik. Want terwijl ik beter achter hem kan schuilen dan hij voordeel heeft van mijn slipstream, waren zijn aflosbeurten toch veel sterker.
Op de weg van Rijsbergen naar Zundert moesten we eerst weer wat minder hard rijden. De wind op kop bracht mijn hartslag boven mijn omslagpunt en dat was niet de bedoeling. Maar met een wielrenner verderop in het vizier konden we het niet laten. Het gas open en pijn lijden dan maar! Wederom met tempo's hoog in de 30km/h wisselden we goed af. Net voor Etten-Leur hadden we de eenzame wielrenner te pakken. Paul vond het nodig om extra de aandacht op ons te vestigen door te gaan bellen, waarbij de arme wielrenner verbauwereerd omkeek. Dat betekende toen natuurlijk wel dat we hetzelfde tempo (we reden toen 40 km/h) wel door moeten zetten, anders hadden we gezichtsverlies. Toen voelde ik toch wel even alles verzuren.
Blij was ik dan ook met de rotonde vlak voor het viaduct over de A58, wat voor mij een rustmoment betekende. Paul dacht daar anders over en sprong al lachend bij me weg om de bergpunten te pakken. Dat was er teveel aan voor mij en eerlijk is eerlijk, hij was gewoon de sterkste. Vanaf daar was het uitfietsen. Uiteindelijk had ik zo goed als 50 km gefietst met een gemiddelde van 32,5 km/h. Hiervoor heb ik 20min boven mijn omslagpunt (181) gereden, 24 min tussen de 171 en 180 en 50min onder de 171. Ik denk dat dit een mooie snelheidstraining was om hardheid op te doen.
De wat mindere periode rond de AGR kan ik hiermee achter me laten, het mentale gevoel is goed. Zaterdag is het tijd om te kijken of een afstand van 150km ook zo makkelijk gaat. En verder is het zenuwachtig stuiterend denkend aan La Marmotte over 2 weken!

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags