Vooraf verwachtte ik niet veel van de klimmetjes in de "Hel van Wageningen" zoals de Jan Janssen Classic vroeger werd genoemd. Maar de ruim 150km die door de organisatie was uitgetekend bleek een heel mooie route te zijn.
Deze toertocht is er zeker één die W.V. De Wieltanden voor volgend jaar in de kalender moet zetten. De korte machtklimmen door de bossen, de goede bewegwijzering en vele verkeersregelaars op kruisingen zorgde voor een heel fijne wielerbeleving. Als nou ook het weer meezit is het helemaal goed!
Want hoewel er bij aankomst nog een fijn zonnetje was, bleek de regen met bakken uit de hemel te vallen toen ik uit de sporthal kwam waar ik mijn startbewijs had opgehaald. De start voelde vreemd aan, want én geen startschot (SRC) én geen tijdmeting (SRC/AGR). Het onder de startboog doorrijden leek daardoor een beetje zinlozer (de finish nog veel meer als ik er zo eens over nadenk).
Ik had me voorgenomen om niet dezelfde fout te maken als bij de SRC door al vroeg hoog in mijn hartslag te gaan rijden, omdat ik perse groepjes wil volgen. Het bleek eigenlijk niet nodig, want het ging er veel gemoedelijker aan toe dan bij de SRC en het tempo bleek lager te liggen. Al snel had ik geen besef van waar ik reed doordat de route niet over de meest doorgaande wegen liep, maar ons juist over de mooie binnenwegen voerde.
Het was een heerlijke afwisseling met vlakke stukken, langere goed lopende klimmetjes en soms iets korter en steiler zonder dat het echt vervelend stoempen is. Het komt dan ook nergens boven de 12% als ik het goed heb. De tripple heb ik wel gebruikt, gewoon om soepel te blijven draaien. Bovendien was het ook nodig om mijn hartslag niet te hoog uit te laten komen. De benen leken niet zo sterk te zijn.
De eerste 50km gingen goed met een gemiddelde van 28 km/h, maar daarna liet ik me toch weer wat meeslepen. Ik zat in een groepje van een toerclub goed uit de wind en we reden mooi halverwege de 30 km/h. Steeds meer renners sloten zich aan en we werden een heus peletonnetje. Op een gegeven moment leken de renners van de toerclub daar genoeg van te hebben en besloten ze in de remmen te knijpen. Ik voelde me redelijk en besloot dan maar tempo te rijden in de verwachting dat anderen me ook wel zouden afwisselen. Niet dus. Vanzelf zakte het tempo dan ook terug tot rond de 30 km/h, want dat tempo rijden is aan mij niet besteed. Het kostte me echter wel kracht.
Na 100km was het gemiddelde gestegen naar 29,5 km/h, maar toen was het eigenlijk wel weer met me gedaan. De benen voelde zwaar aan. Het tempo volgen op het vlakke ging nog wel, maar bij ieder klimmetje liepen de benen vol en werd ik aan alle kanten voorbij gereden. Toen ik dan ook bij 120km kon stoppen op een sportterein maakte ik hier gretig gebruik van. Bijna 30min heb ik daar naast mijn fiets gelegen om de benen even te laten rusten.
Ook deze laatste 30km had nog altijd een mooi afwisselend terrein met daarin nog een beklimming door een bos met heuse haarspeldbochten. Hier moest ik terug naar mijn lichtste verzet waarbij ik met 12 km/h naar boven kroop! Zulke momenten doen me toch flink twijfelen over een succesvolle deelname aan La Marmotte! Aan de andere kant heb ik nooit het gevoel gehad (ook niet bij de SRC) dat ik het niet ga halen. Afstappen hoef ik niet, het doet alleen pijn en kost veel moeite.
Uiteindelijk heb ik 159 km gereden (had een bordje gemist) in bruto 6h37min. In totaal heb ik 45min stilgestaan bij posten. Het netto fietsgemiddelde kwam daarmee uit op 27,5 km/h en daar ben ik toch erg tevreden mee.
Maximum hartslag: 189
Gemiddelde hartslag: 155
Boven 180 : 16 minuten
Tussen 171 en 180: 1h09 minuten
Onder 171: 5h11minuten
Dit was mijn laatste toertocht in voorbereiding op La Marmotte. Deze week nog een keer spinnen of een kort avondritje als het werk het toe laat. De week daarop kan ik aan het echte klimmen wennen, waarbij ik in ieder geval een tijd wil neerzetten op Alpe d'Huez. Al zal dat niet voluit zijn, want ik wil me voor de Marmotte niet overbelasten.
Stuur door
Dit is niet OK