Na een maandje geveld te zijn door een ontsteking in de keel, die alle energie uit mijn lichaam trok, is het moeilijk om de traning weer op te pakken. Vanavond heb ik sinds lange tijd weer eens het Rondje Haansberg gelopen, rustig aan en het viel niet eens tegen. Om de motivatie weer een boost te geven heb ik mijn hartslagmeter er eens bijgepakt om terug te blikken op de voorbereidingsweek van La Marmotte.
Zondag 29 juni arriveerden we op de camping in Rochetaillee, een ideale uitvalsbasis voor trainingsritjes. Op dat moment had ik net 1.900 fietskilometers in de benen, gerekend vanaf januari. Plus enkele uren spinning, niet te vergeten natuurlijk. Kortom een zwakke basis als ik de fora mag geloven, maar ik voelde me goed en had toch mooi een week om te acclimatiseren in Frankrijk.
In de dagen daarna heb ik dagelijks gefietst, maar duidelijk met de rem erop. De volgende beklimmingen heb ik gedaan;
Col d'OrnonCol du GlandonKlim naar Villard ReculasAlpe d'HuezVoor de ge?eresseerden heb ik een excel sheet met, per klim, mijn snelheden en hartslagen per minuut weergegeven. (misschien leuk ter vergelijking als je zelf die beklimmingen hebt gereden)
Col d'Ornon
Op fora had ik gelezen dat dit een ideale klim was om het ritme op te pakken. Dat bleek nodig ook, want het ging helemaal niet soepel. De klim van 11km met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,8% zou normaal gesproken op mijn lijf geschreven zijn, maar de hartslag schoot al snel omhoog.
Aangezien ik me had voorgenomen om niet (ver) boven het omslagpunt te rijden lag de snelheid in de stukken van 6 a 7% niet boven de 14km/h. Op het steilere gedeelte van 8% zakte dit naar zo'n 11km/h.
Na 48min31sec klimmen was ik boven op het saaie plateau van de Col d'Ornon. Ook dat plateau bood geen voldoening en ik ben dan ook direct omgedraaid. Na slechts 14min was ik weer bij de hoofdweg. Ik ben de camping vervolgens voorbij gereden om nog een stuk richting Villard Reculas te klimmen en via het stuwmeer weer terug te rijden. In totaal een rit van 46km in 2h. Het begin was gemaakt, maar zeker werd ik er niet van dat het 4 juli met La Marmotte allemaal goed zou gaan.
Col du Glandon
Als de eerste klim van La Marmotte en met de camping vrijwel aan de voet gelegen kon ik de Glandon natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Dinsdag 30 juni besloot ik dan ook om te bekijken of het langere klimwerk me goed afging. De Glandon is namelijk toch 24km lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 4,8%. Dat laatste is echter vertekend door enkele minder steile stukken en zelfs een korte afdaling, want de Glandon kent een grillig verloop.
Tijdens deze beklimming heb ik puur op hartslag gereden waarbij ik mijn omslagpunt van 181 niet wilde overschrijden. Tenslotte zou ik dat met de Marmotte ook niet kunnen doen, wilde ik tenminste ook de andere beklimmingen kunnen volbrengen. Als ik er niet in zou slagen om onder het omslagpunt te blijven zou ik een hard hoofd gehad hebben in het voltooien van La Marmotte.
Gelukkig bleek ik het aan te kunnen. Wel was ik ontevreden over de snelheden die ik daarbij haalde, want op de steilere stukken haalde ik de 10km/h niet. Uiteindelijk heb ik de klim in 1h40min gered, met een gemiddelde hartslag van 171. Het kostte me vervolgens 53min om terug naar de camping te rijden, waar er net geen 60km op de teller stond. In deze afdaling haalde ik de hoogste snelheid die week, met 78 km/h nog beschaafd.
Klim naar Villard Reculas
Op woensdag wilde ik het iets rustiger aan doen. Het weer was ook minder en er dreigde regen, iets waar ik helemaal geen fan van ben. Daarom koos ik voor de klim naar het dorp Villard Reculas. De meesten kennen dit als de alternatieve beklimming van Alpe d'Huez, maar in plaats van de weg rechtdoor te vervolgen naar Huez koos ik ervoor om links verder omhoog te rijden naar het dorp totdat de weg doodloopt op een parkeerplaats.
Ik heb geen enkel profiel kunnen vinden over deze beklimming, maar ik denk dat hij vergelijkbaar is met de Col d'Ornon, misschien een tandje zwaarder. Het gevoel was al weer een stuk beter, mede omdat ik diverse wielrenners inhaalde (ook al waren die op weg naar de Alpe). Na 1h fietsen vanaf de camping was ik boven.
In de afdaling begon het te regenen en de weg werd spekglad. Voorzichtig in de eerste bochten liet ik me toch verleiden op een lang recht stuk om de remmen een tijdje los te laten. De daarop volgende haarspeldbocht bleek helaas niet haalbaar...Geluk bij een ongeluk kwam er geen verkeer van de andere kant en was er een grindstrook waardoor ik uit kon remmen. Fiets omdraaien en weer verder naar beneden, met een waarschuwing op zak!
Alpe d'Huez
De Alpe d'Huez blijft tot de verbeelding spreken. Toen ik 15 was (14 jaar geleden) heb ik een tijd van 1h10min neergezet, zonder voorbereiding. Ik was erg benieuwd hoe ik het er nu vanaf zou brengen. Zo getraind als toen ben ik nu niet, maar dat was gebaseerd op hardlopen en nu heb ik toch echt meer fietservaring. Ik wilde dus graag een tijd neerzetten, maar ik wilde ook niet te diep gaan om me vervolgens 2 dagen later tegen te komen bij La Marmotte.
De Alpe d'Huez heeft een heel gelijkmatige stijging, met het zwaartepunt in de eerste 2km. Ik heb altijd wat tijd nodig om in een klimritme te komen en dat steile in het begin ligt me dan ook niet zo. De hartslag schoot op deze stukken naar de 187 en dus boven mijn omslagpunt, terwijl de snelheid niet boven de 11km/h uitkwam. Daarna kon de hartslag terug naar rond het omslagpunt terwijl het tempo boven de 11km/h kwam te liggen. Gelijkmatig ben ik verder naar boven gereden om na 1h05min de top te bereiken.
Sneller dan 14 jaar geleden dus en met het gevoel dat het nog beter zou kunnen. Als ik het eerste steilere stuk iets rustiger aan zou doen dan zou het tempo daarna hoger kunen liggen, om op het einde echt diep in het rood te gaan. Een rijd rond het uur moet dan mogelijk zijn.
2.000+ fietskilometers, plus klimritme = deelnemen aan La Marmotte
Vrijdag heb ik een rustdag genomen. Hoewel velen zullen lachen om de voorbereiding en dan met name om het aantal kilometers, had ik er een goed gevoel bij. En de vorm bleek ook in orde toen ik tijdens La Marmotte de beklimming van de Col du Glandon zelfs 5 minuten sneller wist af te leggen tegen een ruim lagere hartslag! Het duurvermogen bleek uiteindelijk wel een probleem, want exact halverwege (vlak voor de top van de Telegraphe) ging het kaarsje uit en de intensiteit flink omlaag.
Ik weet inmiddels waar mijn (relatieve) kracht ligt en dat is bij inspanningen tot 1,5/2uur. Daarna vlakt het vermogen dat ik kan leveren af. Het is vast voor een deel nog trainbaar, door duurtrainingen, maar daar heb ik het geduld niet voor. Daarom ga ik me nu weer richten op de hardloopconditie en denk ik eraan om in 2010 aan enkele Run-Bike-Run wedstrijden mee te doen. De toerritten met het sterk groeiende team van Wieltanden laat ik natuurlijk ook niet aan me voorbij gaan.