Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Training voor Parijs-Roubaix in volle gang

 
Zondag 14 maart was het eindelijk zo ver, de eerste keer buiten wielrennen dit jaar. Sneeuw, tijd en motivatie hadden ervoor gezorgd dat ik nog niet eerder buiten had getraind, maar het betere weer en het enthousiasme van de mede Wieltanden brachten me ertoe om de fiets "van stal te halen".
Het was meteen ook een test om te kijken hoe groot het verschil in conditie en kracht nu echt is met Bommeke en Stefan die de winter goed doorgetraind hadden. Nou dat werd al snel duidelijk, want Paul en ik hadden moeite om het tempo mee te maken en later werd ook volgen zelfs moeilijk.
De heuvels van Hoogerheide
Ons doel voor deze zondag waren de heuvels van Hoogerheide. Niet dat het ook maar iets voorstelt, maar het is weer eens wat anders dan een viaduct. Tegen de 30km/h op de teller voerde onze route via Sprundel ten zuiden van Roosendaal naar Essen, waar we een soort van kasseienstrook beslechtte en als vanzelf kwamen we via Huijbergen uit in Hoogerheide waar we vervolgens een plaatselijk criterium reden op zoek naar wat hoogteverschil. Nadat we een afdaling vonden namen we een 180 graden draai om dezelfde weg omhoog te nemen. Al snel volgde een sprint waaruit bleek dat Stefan nog niet helemaal de ongeschreven wetten van de Wieltanden kent, zich liet verrassen en kansloos als laatste eindigde. Bommeke behielt de vrijwel ongeslagen status als sprinter van de Wieltanden.
Onze weg vervolgde zich naar Bergen op Zoom, maar bij zowel Paul als mij begonnen de kilometers te tellen. Het tempo van Stefan en Bommeke, die ogenschijnlijk rustig samen voortpeddelden was lastig te volgen en bij een lichte stijging moest Paul het wiel laten. Voor mij alleen maar prettig want ik kon dit mooi als excuus gebruiken om te vragen het tempo te laten zakken.
Op de Parklaan in Etten-Leur probeerde ik Stefan en Bommeke nog te verrassen door weg te springen. Mijn idee was om niet vol aan te zetten, maar op het moment dat Bom of Stefan over mij heen zou komen in het wiel te gaan zitten en vervolgens de sprint te pakken. Het eerste lukte, ik zette niet vol aan, de rest liep iets anders...Bom kwam over me heen en ik kon totaal niet volgen, harder dan 43 km/h ging het echt niet meer en van sprinten kwam al helemaal niets meer terecht. Ook Stefan reed me nog voorbij, terwijl mijn benen inmiddels zwaar klopte. Toen we uitgesprint waren en aan het uitrijden waren naar de markt kwam Paul ons nog voorbij gesprint, tja timing is alles als je iets minder bent!
Uiteindelijk een mooie rit van circa 90 km met een gemiddelde van 27,5km/h.
Parijs - Roubaix training
Zondag 21 maart stond de volgende trainingsrit op het programma. Paul koos ervoor om de confrontatie uit de weg te gaan en samen met Kasper op hoogtestage te gaan naar Limburg. De altijd strak sturende Simon verving hem waarmee we opnieuw een kwartet aan de start hadden in de SA Wear/ClickR wieleroutfits.
Het weer was slecht en ik begon met psychologische oorlogsvoering door een kwartier te laat op het afgesproken punt aan te komen. Helaas leken de koude spieren mijn mede Wieltanden niet te deren. Wind en regen, niet het weer waarin ik tot mijn beste prestaties kom en ik had het dan ook al snel moeilijk. Nergens forceren was mijn motto en ik probeerde dan ook zoveel mogelijk in het wiel te blijven. Met zoveel modder en grind op de weg was dat echter niet heel prettig, een bril was wel handig geweest!
Stefan leidde ons de weg via Langeweg, Hoge Zwaluwe over een mooi fietspad met flink wat wind naar Drimmelen. Hoewel ik achter Stefan en Bommeke reed leek het nog alsof ik vol wind tegen had. Pas na Drimmelen kon ik mijn hartslag weer wat laten zakken. Vervolgens werd ik overmoedig door met Bommeke en Stefan mee te sprinten in de beklimming van het viaduct over het kanaal bij Geertruidenberg. Het wiel kon ik houden, maar hierdoor reed ik wel in het rood wat ik later zeker heb moeten bekopen. Simon was nog niet helemaal in goede doen, maar die lijkt beter te worden naarmate het aantal kilometers groter wordt, ongelofelijk hoe makkelijk die jongen rondrijdt.
Nadat we de Bergse Maas hadden overgestoken (en ik moest lossen op de brug) zijn we naar Nieuwendijk gereden om daar rechtsomkeert te maken en terug te rijden naar Oosterhout. De mannen moesten mij inhouden, want boven de 30 km/h kon ik niet meer rijden. Samen uit, samen thuis is toch een fijne regel bij ons, want in mijn eentje was het nog een lange rit naar huis geweest waarschijnlijk met snelheden die niet boven de 23 km/h uit waren gekomen. Met Simon die af en toe een duwtje gaf en de windvangers voor me kon ik nu toch door blijven trappen. Een lekke band (moest gewoon gebeuren met dit weer) zorgde voor wat extra rust en na 100km met een gemiddelde van 28.5 km/h was ik weer thuis. Ik zag eruit alsof ik Parijs-Roubaix had gereden. Leuk, maar de volgende keer toch liever wat zon!
Kilometers maken is het doel om straks met plezier de 150km van de AGR te kunnen rijden. Er is bij mij nog flink wat werk aan de winkel, al viel het me niet tegen. Bom is sterk, maar dat is geen verrassing. Stefan doet het nog beter dan wat ik verwacht had, al denk ik dat hij moet oppassen niet overtraind te raken.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags