Mijn laatste post dateert al weer van eind oktober. Hier schreef ik dat het nieuwe trainingsseizoen begonnen was. Maar helaas, door mijn bekende winterdip en de geboorte van Jasmijn heb ik pas vandaag op 17 januari mijn eerste "training" afgewerkt.
Het was moeilijk om het ritme op de spinning bike te vinden en na 30minuten ploeteren vond ik het wel weer mooi geweest. Desondanks heb ik er wel vrede mee. Voor komend jaar heb ik mijn doelen bijgesteld. Wanneer ik dit jaar enkele toertochten samen met W.V. De Wieltanden kan rijden, dan ben ik al blij.
Beklimming Alpe d'Huez
Komende woensdag ga ik een test doen op de TACX van Stefan. W.V. De Wieltanden en enkele andere fanaten zijn namelijk aan het trainen voor deelname aan Alpe d'Huzes en Stefan heeft speciaal hiervoor de virtuele versie van de Nederlandse alp voor de Tacx aangeschaft. Hij heeft hem al afgelegd in 58min en ik wil kijken hoeveel achterstand ik op dit moment heb. Het kan twee kanten op, of ik trek het in het geheel niet op dit moment om ruim 1h te klimmen, of ik rijd naar boven in circa 1h20min. Veel sneller zal het nog niet gaan denk ik.
Inschrijven Amstel Gold Race 2010
Morgen worden de inschrijvingen voor de AGR toertocht geopend. Hopelijk verloopt het dit jaar iets soepeler, want vorig jaar liep de site vast. Er is nog wat onduidelijkheid over welk afstand onze groep gaat rijden, maar ik zelf schrijf me in voor de 150km. Ver genoeg en heel wat mooie klimmetjes!
Hopelijk kom ik er de komende maanden aan toe om voldoende trainingen te doen.
Zojuist teruggekomen van de 10km tijdens de Herfstmarathon in Etten-Leur. Ik zie dit als start van het nieuwe trainingsseizoen met als doel een podiumplaats in de loperscompetitie van ARV Achilles in 2010. Deze 10km geeft echter aan dat ik nog een lange weg te gaan heb!
De wedstrijd in Etten-Leur heeft een sterke regionale aantrekkingskracht en staat bij velen prominent op de kalender, zeker voor wat betreft de halve en hele marathonlopers. Voor mij is het altijd al de slechtste periode gebleken om een prestatie te leveren. Zo snel als het weer minder wordt haak ik af en lijk ik ook helemaal uitgeblust te zijn. Mijn prestaties van de afgelopen jaren:
2008 : 44m11s, 130e plaats
2005 : 48m17s, 114e plaats
2004 : 42m56s, 97e plaats
2003 : 38m17s, 14e plaats
In 2006 en 2007 deed ik niet eens mee omdat ik me niet fit genoeg voelde. Dit jaar is het ook allemaal niet zo best nadat ik in september ziek werd en niet meer kon trainen. Na een toch redelijke 3km tijdens de clubkampioenschappen op 25 september (in 11min33s een 12e plaats) dacht ik echter dat een tijd van 45min op de 10km re? moest zijn.
Beheerst gestart
De startvak indeling was dit jaar stukken beter. In het 1e vak stonden de mensen die onder de 45min dachten te kunnen lopen. Normaal staan er hordes mensen vooraan die na het startschot als een ouderwetse kolenlocomotief op gang komen met als gevolg een hoop gescheld, getrek en geduw. Niks van dat alles nu!
Weggaan op een tijd van 45min betekent 4.30min per kilometer. Zoals altijd gaat de 1e kilometer te snel, maar met 4m08 viel dit nog mee. Kilometer twee werd gemakkelijk in 4min18 gerond. Vanaf hier liep de kilometertijd echter op naar 4min21en 4min33. Bij de doorkomst op de 5km stond mijn stopwatch op net geen 22min, ? minuut onder schema dus. Dat betekende dat ik 12 seconden per kilometer langzamer mocht lopen.
Kaarsje uit na 5km
Helaas blijkt het duurvermogen niet goed. Na 5km ging het tempo er helemaal uit en om tot het volgende kilometerpunt te komen had ik 5min nodig. Steeds meer mensen begonnen mij in te halen en de volgende kilometers ronde ik in respectievelijk 5min en 5min13. Op het laatste winderige stuk naast de A58 wist ik enigszins te herpakken en sloot ik aan bij een groepje.
Laatste versnelling
De eennalaatste kilometer ging in 4min49 en vervolgens versnelde ik met alles wat ik nog had om de laatste kilometer nog met een goed gevoel af te ronden. Daarbij ontstond een strijd met een andere loper die mij niet wilde laten passeren. Sprintend kwamen we op het Raadhuisplein, maar toen hij me licht afsneed in de bocht naar de markt was het voor mij over. De benen waren helemaal vol gelopen en ik had totaal geen kracht meer, strompelend legde ik de laatste 100m af. Eindtijd 46m33s, met een laatste kilometer in 4:30min.
Afstand tot gewenst niveau
Met ruim 1m30s boven de doelstelling kan ik niet tevreden zijn, maar het is zoals het is.
Op de 3km eind september liep ik 11min33, dat is meer dan 1 minuut te langzaam ten opzichte van de beste lopers bij Achilles. Of te wel zo'n 25 seconden per kilometer. Op de 10km kom ik echter nog 8 minuten te kort en dat is zo'n 50 seconden per kilometer. Er is dus flink werk aan de winkel!
Na een maandje geveld te zijn door een ontsteking in de keel, die alle energie uit mijn lichaam trok, is het moeilijk om de traning weer op te pakken. Vanavond heb ik sinds lange tijd weer eens het Rondje Haansberg gelopen, rustig aan en het viel niet eens tegen. Om de motivatie weer een boost te geven heb ik mijn hartslagmeter er eens bijgepakt om terug te blikken op de voorbereidingsweek van La Marmotte.
Zondag 29 juni arriveerden we op de camping in Rochetaillee, een ideale uitvalsbasis voor trainingsritjes. Op dat moment had ik net 1.900 fietskilometers in de benen, gerekend vanaf januari. Plus enkele uren spinning, niet te vergeten natuurlijk. Kortom een zwakke basis als ik de fora mag geloven, maar ik voelde me goed en had toch mooi een week om te acclimatiseren in Frankrijk.
In de dagen daarna heb ik dagelijks gefietst, maar duidelijk met de rem erop. De volgende beklimmingen heb ik gedaan;
Col d'OrnonCol du GlandonKlim naar Villard ReculasAlpe d'HuezVoor de ge?eresseerden heb ik een excel sheet met, per klim, mijn snelheden en hartslagen per minuut weergegeven. (misschien leuk ter vergelijking als je zelf die beklimmingen hebt gereden)
Col d'Ornon
Op fora had ik gelezen dat dit een ideale klim was om het ritme op te pakken. Dat bleek nodig ook, want het ging helemaal niet soepel. De klim van 11km met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,8% zou normaal gesproken op mijn lijf geschreven zijn, maar de hartslag schoot al snel omhoog.
Aangezien ik me had voorgenomen om niet (ver) boven het omslagpunt te rijden lag de snelheid in de stukken van 6 a 7% niet boven de 14km/h. Op het steilere gedeelte van 8% zakte dit naar zo'n 11km/h.
Na 48min31sec klimmen was ik boven op het saaie plateau van de Col d'Ornon. Ook dat plateau bood geen voldoening en ik ben dan ook direct omgedraaid. Na slechts 14min was ik weer bij de hoofdweg. Ik ben de camping vervolgens voorbij gereden om nog een stuk richting Villard Reculas te klimmen en via het stuwmeer weer terug te rijden. In totaal een rit van 46km in 2h. Het begin was gemaakt, maar zeker werd ik er niet van dat het 4 juli met La Marmotte allemaal goed zou gaan.
Col du Glandon
Als de eerste klim van La Marmotte en met de camping vrijwel aan de voet gelegen kon ik de Glandon natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Dinsdag 30 juni besloot ik dan ook om te bekijken of het langere klimwerk me goed afging. De Glandon is namelijk toch 24km lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 4,8%. Dat laatste is echter vertekend door enkele minder steile stukken en zelfs een korte afdaling, want de Glandon kent een grillig verloop.
Tijdens deze beklimming heb ik puur op hartslag gereden waarbij ik mijn omslagpunt van 181 niet wilde overschrijden. Tenslotte zou ik dat met de Marmotte ook niet kunnen doen, wilde ik tenminste ook de andere beklimmingen kunnen volbrengen. Als ik er niet in zou slagen om onder het omslagpunt te blijven zou ik een hard hoofd gehad hebben in het voltooien van La Marmotte.
Gelukkig bleek ik het aan te kunnen. Wel was ik ontevreden over de snelheden die ik daarbij haalde, want op de steilere stukken haalde ik de 10km/h niet. Uiteindelijk heb ik de klim in 1h40min gered, met een gemiddelde hartslag van 171. Het kostte me vervolgens 53min om terug naar de camping te rijden, waar er net geen 60km op de teller stond. In deze afdaling haalde ik de hoogste snelheid die week, met 78 km/h nog beschaafd.
Klim naar Villard Reculas
Op woensdag wilde ik het iets rustiger aan doen. Het weer was ook minder en er dreigde regen, iets waar ik helemaal geen fan van ben. Daarom koos ik voor de klim naar het dorp Villard Reculas. De meesten kennen dit als de alternatieve beklimming van Alpe d'Huez, maar in plaats van de weg rechtdoor te vervolgen naar Huez koos ik ervoor om links verder omhoog te rijden naar het dorp totdat de weg doodloopt op een parkeerplaats.
Ik heb geen enkel profiel kunnen vinden over deze beklimming, maar ik denk dat hij vergelijkbaar is met de Col d'Ornon, misschien een tandje zwaarder. Het gevoel was al weer een stuk beter, mede omdat ik diverse wielrenners inhaalde (ook al waren die op weg naar de Alpe). Na 1h fietsen vanaf de camping was ik boven.
In de afdaling begon het te regenen en de weg werd spekglad. Voorzichtig in de eerste bochten liet ik me toch verleiden op een lang recht stuk om de remmen een tijdje los te laten. De daarop volgende haarspeldbocht bleek helaas niet haalbaar...Geluk bij een ongeluk kwam er geen verkeer van de andere kant en was er een grindstrook waardoor ik uit kon remmen. Fiets omdraaien en weer verder naar beneden, met een waarschuwing op zak!
Alpe d'Huez
De Alpe d'Huez blijft tot de verbeelding spreken. Toen ik 15 was (14 jaar geleden) heb ik een tijd van 1h10min neergezet, zonder voorbereiding. Ik was erg benieuwd hoe ik het er nu vanaf zou brengen. Zo getraind als toen ben ik nu niet, maar dat was gebaseerd op hardlopen en nu heb ik toch echt meer fietservaring. Ik wilde dus graag een tijd neerzetten, maar ik wilde ook niet te diep gaan om me vervolgens 2 dagen later tegen te komen bij La Marmotte.
De Alpe d'Huez heeft een heel gelijkmatige stijging, met het zwaartepunt in de eerste 2km. Ik heb altijd wat tijd nodig om in een klimritme te komen en dat steile in het begin ligt me dan ook niet zo. De hartslag schoot op deze stukken naar de 187 en dus boven mijn omslagpunt, terwijl de snelheid niet boven de 11km/h uitkwam. Daarna kon de hartslag terug naar rond het omslagpunt terwijl het tempo boven de 11km/h kwam te liggen. Gelijkmatig ben ik verder naar boven gereden om na 1h05min de top te bereiken.
Sneller dan 14 jaar geleden dus en met het gevoel dat het nog beter zou kunnen. Als ik het eerste steilere stuk iets rustiger aan zou doen dan zou het tempo daarna hoger kunen liggen, om op het einde echt diep in het rood te gaan. Een rijd rond het uur moet dan mogelijk zijn.
2.000+ fietskilometers, plus klimritme = deelnemen aan La Marmotte
Vrijdag heb ik een rustdag genomen. Hoewel velen zullen lachen om de voorbereiding en dan met name om het aantal kilometers, had ik er een goed gevoel bij. En de vorm bleek ook in orde toen ik tijdens La Marmotte de beklimming van de Col du Glandon zelfs 5 minuten sneller wist af te leggen tegen een ruim lagere hartslag! Het duurvermogen bleek uiteindelijk wel een probleem, want exact halverwege (vlak voor de top van de Telegraphe) ging het kaarsje uit en de intensiteit flink omlaag.
Ik weet inmiddels waar mijn (relatieve) kracht ligt en dat is bij inspanningen tot 1,5/2uur. Daarna vlakt het vermogen dat ik kan leveren af. Het is vast voor een deel nog trainbaar, door duurtrainingen, maar daar heb ik het geduld niet voor. Daarom ga ik me nu weer richten op de hardloopconditie en denk ik eraan om in 2010 aan enkele Run-Bike-Run wedstrijden mee te doen. De toerritten met het sterk groeiende team van Wieltanden laat ik natuurlijk ook niet aan me voorbij gaan.
Na het rijden van La Marmotte moest ik op zoek naar een nieuw sportief doel. Het zou zonde zijn om de conditie die nu opgebouwd is weer te laten verslappen! Het nieuwe doel is misschien voor de buitenstaander niet zo interessant als La Marmotte, maar het biedt mij voldoende uitdaging. Ik wil namelijk graag op het podium staan van de loperscompetitie bij ARV Achilles in 2010.
Deze competitie is alleen bedoeld voor de clubleden en eigenlijk vooral bedoeld als stimulans om aan wedstrijden door het jaar heen mee te doen. Maar zoals dat gaat met competities, er volgt een mooie strijd. Voor mij is het uitdagend omdat ik met het huidige loopniveau absoluut niet in de top 3 van lopers thuishoor, maar ik denk (en hoop) dat ik met voldoende training w?mee kan doen met de besten. Bovendien bestaat de competitie uit een aantal heel verschillende loopafstanden wat het alleen maar spannender maakt.
Normaal gesproken zal de competitie in 2010 bestaan uit de volgende wedstrijden:
Coopertest in februariUurloop in april10km in Rijsbergen in juni6km in Hoeven in augustus3km op de baan in september10km tijdens Marathon Etten-Leur (oktober)+/- 10km clubcrossMet name op de kortere afstanden moet ik mijn slag gaan slaan. Bij de coopertest, de 3km op de baan en in mindere mate ook de 6km in Hoeven kan ik met een beetje training al wel vooraan meedoen. Om een beeld te geven; De beste 3 op de coopertest liepen nog geen 3.300m, bij de uurloop net geen 15km en op de 10km wordt in de 38min gelopen.
Voor de langere afstanden heb ik meer loopduur nodig. Wil ik echt voor de top 3 gaan, dan heb ik een combinatie van duur en snelheidstrainingen nodig. Vanaf komend weekend wil ik de looptrainingen gaan oppakken door minimaal 2x in de week hard te lopen en dat uit te bouwen naar 3x. Op welke manier ik dat ga doen weet ik nog niet, misschien dat ik een trainer ga vragen om een schema te maken.
Fietsen blijven trainen
Ik wil echter ook niet stoppen met fietsen! Nu steeds meer vrienden een fiets kopen en serieus aan het trainen slaan is het leuk om met hen de strijd aan te gaan. De ploegmakkers van De Wieltanden raken ook steeds beter in vorm en er wordt uitgekeken naar volgende tourtochten zoals Boogies Extreme op 13 september. Maar eerst trainen we met een mooie groep morgenavond in de omgeving van Etten-Leur.
Zaterdag 8 augustus reden De Wieltanden de 130km tocht van Luik-Bastenaken-Luik, met een totaal nieuw beeld van de onderlinge verhoudingen als gevolg. Zelf bleek in de tourvorm te zijn, het piekmoment voorbij....
De tocht kende slechts 5 genoteerde klimmen, maar het parcours is eigenlijk geen meter echt vlak. Met een netto fietstijd van 5h10m werd een gemiddelde van boven de 25km/h gehaald. In totaal deden we er net iets meer dan 6 uur over.
Slechts 5km na de start in Luik werd het eerste klimmetje bedwongen, de Cote d'Embourg. Bomtador besloot om op deze klim met een maximumpercentage van 7% het tempo van onze groep te verhogen. Ik liet hem begaan terwijl Paulini en Kasper naar zijn wiel snelden. Nadat 2 mannen in sponsorkleding van de fietswinkel Ventoux uit Tilburg het gat naar het drietal hadden dichtgereden was de hergroepering een feit.
Na nog een paar stukken over een drukke doorgaande weg kwamen we op de afgelegen weggetjes waar vele kleine hoogteverschillen overbrugd moesten worden. De benen werden echter niet stilgehouden. Na een leuk klimmetje en een korte maar steile afdaling met een paar haarspeldbochten, kwamen Wellchov en Kasper als eersten aan de voet van de Chambralles.

Chambralles
Deze voor ons onbekende klim heeft een lengte van 1.600m met een gemiddeld stijgingspercentage van 9,2%.
Het hoogteverschil wordt echter niet gelijkmatig bedwongen. Er zijn 3 plateaus met stijgingspercentages van ruim boven de 10%. Klik op het profiel hier links om het verloop per 100m te zien.
De weg komt je echt als een muur tegemoet!
Direct vanaf de voet gaat het steil omhoog, het steilste stuk van 20% heb je na 200m al gehad. Kasper en Paulini grijpen de leiding en Bomtador zit ook nog voor mij in het beginstuk. Als ik eenmaal in mijn ritme kom raap ik ze vervolgens 1 voor 1 op. Ik voel me sterk en verhoog het tempo vanaf het tweede deel, denkende dat het niet ver meer kan zijn. De hartslag ligt vanaf het begin van de klim al boven mijn omslagpunt van 181 en ik bereik hier ook mijn maximale hartslag van de dag, 191. In het laatste steile stuk op 300 m voor de top zakt mijn tempo weg en beperk ik me tot uitrijden. Boven aangekomen weet ik dat dit stom was, met nog 105km te rijden moet ik kijken of ik hiervan voldoende kan herstellen. Paultani komt voor Bomtador en Kasper boven.
Kasper toont vormstijging
Volgens het routeboek is het nu 55km tot de volgende klim. Dat lijkt dus voldoende tijd om te herstellen, ware het niet dat zoals eerder gezegd geen meter vlak is! Kasper toont hier dat zijn trainingsarbeid vruchten heeft afgeworpen. Hij mengt zich nu de in de strijd op de heuveltjes en samen met zijn dalingscapaciteiten zorgt dat ervoor dat hij meedoet aan kop.
Op de grote plaat!
Na het eerste rustpunt volgt een wat langere heuvel die, door een stijgingspercentage dat waarschijnlijk niet boven de 5% uitkomt, niet vermeld is in het routeboek. Wederom neem Bomtador de leiding, gevolgd door Paultani en Kasper. Ik kies in de eerste meters een ander tempo, maar besluit al snel aan te zetten en de versnelling op de grote plaat te zetten. Staand klimmend raap ik vervolgens renner na renner op en ga ook de 3 mannen voorbij. Paultani kruipt nog in mijn wiel, maar ik blijf doorbeuken op het buitenblad en ook hij moet een paar meter laten gaan. Een heerlijk gevoel om rond het omslagpunt zo'n inspanning te doen. Er zou er nog één volgen, maar daarna was het helaas over met de pret voor mij.
Bomtador schudt aan de boom
De volgende lange beklimming met een matig stijgingspercentage was voor Bom het sein om zichzelf te testen. Terwijl ik in zijn wiel zit zet Bom plots aan en gooit het tempo omhoog. Zoals altijd blijf ik eigen tempo rijden en dwing Paultani op kop. Hij rijdt het gat met mij in zijn wiel met moeite dicht. Vervolgens gooit Bom er nóg een schepje bovenop. Inmiddels rijden we dik in de 20km/h en rijden renners met minimaal 5km/h maar soms ook met 10 km/h snelheidsverschil voorbij. In een treintje met Bom nog altijd aan kop. Zowel Paultani als ik dachten er geen moment aan om over te nemen, dat ging gewoon niet lukken. Eenmaal boven was Bomtador zichtbaar tevreden. Op mij had het in ieder geval indruk gemaakt. Kasper moest dit snelle tempo laten gaan en reed in eigen tempo een stuk achter ons.
Het alternatief voor de Roche a Frene
Bovenstaande klimmen waren niet genoteerd in het routeboek. De eerste beklimming na Chambralles lag zoals gezegd op 55km, maar wij hebben hem nooit gezien. Of we een bordje hebben gemist, of dat bewoners ze hebben verwijderd weten we niet, feit is dat we na enige tijd het vermoeden kregen niet meer op de route te zitten. We zagen ook geen renners meer. Toen we even moesten stoppen om de overblijfselen van Bommeke's pomp van het wegdek te halen, passeerde ons een groepje wielrenners die wij vervolgens besloten te volgen. Eenmaal aangesloten bleek echter dat ze LBL helemaal niet reden! De Roche a Frene ging hierdoor aan onze neus voorbij. Maar op de weg van Bomal naar Aywaille troffen we een andere uitdaging. De weg liep met maximaal 5% kilometers lang omhoog. Doordat deze doorgaande N weg zo breed was had je dat niet direct door, maar de stijging duurde en duurde maar.
In het begin mocht ik het tempo bepalen, omdat al was gebleken dat ik niet zo sterk meer was. Toen ik na enige tijd het tempo van 18 km/h moest laten zakken naar zo'n 16km/h gingen Kasper, Paultani en Bomtador me voorbij. Pas helemaal boven zag ik ze weer terug. Ondertussen zakte het tempo bij mij zelfs onder de 14 km/h. De macht was volledig uit de benen en dit was gewoon té lang en saai! De Redoute vreesde ik dan ook met grote vrezen!
La Redoute
Deze laatste steile beklimming van de dag bracht de bevestiging voor Kasper. Hij kon Paulani lange tijd volgen en wist Bomtador duidelijk voor te blijven op deze 1.600m lange heuvel met twee stukken rond de 20%. Door zijn oerverzet moest Bom helaas toch nog even een voetje aan de grond zetten. Zelf kwam ik door mijn triple gewoon boven zonder om te vallen, maar het scheelde weinig. Op het 1e steile stuk reed ik nog maar 5km/h en het leek meer op balanceren dan fietsen! In de SRC reed ik deze beklimming ook terwijl ik kapot zat, toen deed ik hem in ierts meer dan 9min. Nu had ik er 11.23min voor nodig! De laatste 50meter schakelde ik nog 3 tanden op om een sprint te trekken, puur uit frustratie.
Het redden van mijn eer
Vanaf nu was het nog 30km zonder noemenswaardige beklimmingen. Vanaf Redoute besloot ik om er het tempo in te houden en trok even weg van de andere 3. Ze lieten me begaan, omdat ze toch wisten me op elk moment op te kunnen rapen. Verschillende heuveltjes kon ik nemen door me hard naar beneden te laten vallen en de volgende stijging op de grote plaat aan te vangen. Toen het echter net wat langer naar boven liep zakte de snelheid dramatisch terug en mijn 3 kompanen sloten weer aan. Gelukkig volgde een heel lang stuk weg met een licht dalingspercentage. Ik zocht de grotere versnellingen op en begon flink vaart te maken. Snelheden van tegen de 50 km/h werden gehaald. Kasper probeerde een paar keer om over mij heen te komen, maar telkens waaide hij weer terug. Op deze manier maakten we snel veel kilometers en haalden we ook enkele groepen in die vervolgens probeeerden aan te sluiten. Eenmaal in de vlakke straten van luik kon ik het tempo echter niet meer vasthouden en moest ik zelf lossen.
Koning van de sprint
Kasper, Paultani en Bommeke zouden gaan strijden voor de winst. Hoewel we eigenlijk al hadden gezegd dat sprinten hier geen optie was, gezien de finish midden in de stad. Van Bomtador begreep ik dat Kasper zijn goede vorm verschillende keren te gelde wilde maken door weg te springen, maar dat werd telkens geneutraliseerd. Doordat zij zonder mijn navigatiekunsten fout reden, kwamen we 200m voor de finish toevallig weer bijelkaar. Kasper ging ondanks de kruising net voor de finishboog aan voor de sprint, maar opnieuw was het Bomtador die zijn wiel als eerste over de streep bracht. Paultani had al eerder in de koers genoegen genomen met de bolletjestrui, terwijl ik blij was dat ik eindelijk van die fiets af mocht stappen!
Over een aantal weken staat Boogies Extreme op het programma. Ik ben benieuwd hoe de krachtsverhoudingen dan liggen!
Ruim 130km op en af in 5h10 fietsen.
Maximale hartslag: 191
Gemiddelde hartslag : 146 (inclusief rust, met 0 metingen)
Gemiddeld: 25,5 km/h
Maximaal: 66 km/h
Op zaterdag 4 juli 2009 reed ik de Marmotte en ik reed hem uit!
Terug van vakantie heb ik nu de gelegenheid om mijn weblog bij te werken en mijn verhalen over de deelname aan La Marmotte 2009 met het internet te delen. Allereerst de kale feiten van de deelname. De volgende post vertelt over de voorbereiding en het laatste bericht van dit drieluik wordt een "bocht-tot-bocht" verslag.
Er waren meer dan 7.000 inschrijvingen voor La Marmotte. Uiteindelijk bereikten hiervan zo'n 5.300 deelnemers de top van Alpe d'Huez op tijd.
Mijn start was om 7:35u en uiteindelijk bereikte ik de finish om 18:55u.
De Marmotte heb ik daarmee afgelegd in 11h20min, wat goed was voor een 4.652e plaats.

Netto fietstijd 9h35min voor 176km, gemiddeld 18,3 km/h en 70,6km/h als max. De gemiddelde hartslag (inclusief rust) was 148. Ik heb slechts enkele seconden boven mijn omslagpunt (181) gereden en dat was waarschijnlijk door een foutieve meting in de afdaling (wind zorgde voor een maximale hartslag van 223).
Ook heb ik maar 51 minuten tussen de 171 en 181 gefietst en dat vond ik opvallend weinig. Normaal gesproken zit ik bij een serieuze inspanning snel boven de 170 en ik had verwacht dit in de eerste beklimming nodig te hebben. In de beklimming van de Glandon, toen ik nog fris zat, bleek ik echter rustig aan te kunnen doen en vanaf de Galibier was ik te vermoeid om hogere hartslagen te rijden. Hierdoor is heel de toertocht qua fysieke inspanning mat verlopen, zoals ik ook vooraf wel had verwacht.
Beklimming Glandon
Na 34 minuten bereikte ik, wat ik voor de voet van de Glandon aanhield (na de brug langs het stuwmeer vlak voordat de weg rechts omhoog begint te lopen). Na 1h40m klimmen bereikte ik de top van de Glandon met een gemiddelde hartslag van 165 tijdens de klim. Netjes vond ik zelf, maar de beschouwingen houd ik voor het laatste bericht uit deze drieluik. Op de top was ik 2h14m bezig vanaf de start, met een 3.784e positie als "resultaat".
Afdaling Glandon, vallei naar Telégraphe
De afdaling naar Saint-Jean de Maurienne en vals plat naar de voet van de Telégraphe heb ik afgelegd in 1h17min met een gemiddelde hartslag van 143. Inmiddels 3h46m onderweg.
Beklimming Telégraphe
Het eerste deel van deze klim lag de hartslag wat hoger, maar de vermoeidheid sloeg in de laatste kilometers toe. Uiteindelijk 1h07min nodig gehad voor de totale klim met een gemiddelde hartslag van 167. In de laatste 10 minuten kwam de hartslag amper meer boven de 163. Er waren inmiddels 4h53min verstreken, goed voor een 4.312e positie.
Beklimming Le Galibier
Net buiten Valloire lag nog een verzorgingspost, vanaf daar heb ik de beklimming van Le Galibier geklokt. Ik startte aan de klim toen ik 5h48min aan de slag was. Na 1h04min klimmen met een gemiddelde hartslag van 155 en snelheden van rond de 8km/h gestopt bij berghutje voor cola. Laatste stuk nog 32min over gedaan met gemiddelde hartslag van 148. Duidelijk was dat de vermoeidheid (en de hoogte) me parten zijn gaan spelen. De beklimming vanaf Valloire bereikte ik dus in 1h36min, waarbij ik inmiddels met alle stops in totaal 7h42min bezig was. Desondanks heb ik met de Galibier maar een paar posities verloren, want hier was ik nog 4.377e.
Afdaling naar Bourg d'Oisans
Met de wind vol tegen ging de afdaling niet zo snel. Ik had 1h14minuten nodig om bij de rotonde aan de voet van Alpe d'Huez te komen. Het kostte me weinig inspanning want de gemiddelde hartslag was slechts 128. Nu was ik 9h14min onderweg.
Beklimming Alpe d'Huez
De laatste beklimming van de dag heeft wat meer tijd gekost. Mijn eerste doel was Huez te halen en daar even rust te nemen. Na bijna 54min bereikte ik het dorp op 5,5 km van de top. Mijn hartslag was gemiddeld 154. Na de rust (15min) kwam mijn hartslag helemaal niet meer op gang, net zoals de snelheid. Na 37min bereikte ik het finishdoek in het dorp, dat stuk was mijn hartslag gemiddeld slechts 136!. De fietstijd van deze laatste beklimming was dus 1h31min en met de rust erbij 1h46min. Het laatste stuk naar de finish kostte nog enkele minuten en bracht de eindtijd op 11h20min. Bijna 300 mensen hadden het stuk vanaf top Galibier tot top de finish nog sneller afgelegd, wat ik vooral wijt aan de rust die ik heb genomen.
Totale tijd beklimmingen: 5h54min
Totale rust: 1h45min
Afdalingen en tussenstukken: 3h40min
Samenvatting feiten
Blijkbaar zat er voldoende in me om de tocht te volbrengen. Tot ongeveer de helft van de parcours, een paar kilometer onder de top van de Telegraphe, ging het op overschot, daarna was het doortrappen om te finishen. De dalende hartslag (en klimsnelheid) gaven duidelijk de vermoeidheid aan.
Doordat ik in het begin niet boven mijn limiet heb gereden kon ik uitrijden, maar dat maakt dat het prestatiegevoel wel mat is.
Vooraf verwachtte ik niet veel van de klimmetjes in de "Hel van Wageningen" zoals de Jan Janssen Classic vroeger werd genoemd. Maar de ruim 150km die door de organisatie was uitgetekend bleek een heel mooie route te zijn.
Deze toertocht is er zeker één die W.V. De Wieltanden voor volgend jaar in de kalender moet zetten. De korte machtklimmen door de bossen, de goede bewegwijzering en vele verkeersregelaars op kruisingen zorgde voor een heel fijne wielerbeleving. Als nou ook het weer meezit is het helemaal goed!
Want hoewel er bij aankomst nog een fijn zonnetje was, bleek de regen met bakken uit de hemel te vallen toen ik uit de sporthal kwam waar ik mijn startbewijs had opgehaald. De start voelde vreemd aan, want én geen startschot (SRC) én geen tijdmeting (SRC/AGR). Het onder de startboog doorrijden leek daardoor een beetje zinlozer (de finish nog veel meer als ik er zo eens over nadenk).
Ik had me voorgenomen om niet dezelfde fout te maken als bij de SRC door al vroeg hoog in mijn hartslag te gaan rijden, omdat ik perse groepjes wil volgen. Het bleek eigenlijk niet nodig, want het ging er veel gemoedelijker aan toe dan bij de SRC en het tempo bleek lager te liggen. Al snel had ik geen besef van waar ik reed doordat de route niet over de meest doorgaande wegen liep, maar ons juist over de mooie binnenwegen voerde.
Het was een heerlijke afwisseling met vlakke stukken, langere goed lopende klimmetjes en soms iets korter en steiler zonder dat het echt vervelend stoempen is. Het komt dan ook nergens boven de 12% als ik het goed heb. De tripple heb ik wel gebruikt, gewoon om soepel te blijven draaien. Bovendien was het ook nodig om mijn hartslag niet te hoog uit te laten komen. De benen leken niet zo sterk te zijn.
De eerste 50km gingen goed met een gemiddelde van 28 km/h, maar daarna liet ik me toch weer wat meeslepen. Ik zat in een groepje van een toerclub goed uit de wind en we reden mooi halverwege de 30 km/h. Steeds meer renners sloten zich aan en we werden een heus peletonnetje. Op een gegeven moment leken de renners van de toerclub daar genoeg van te hebben en besloten ze in de remmen te knijpen. Ik voelde me redelijk en besloot dan maar tempo te rijden in de verwachting dat anderen me ook wel zouden afwisselen. Niet dus. Vanzelf zakte het tempo dan ook terug tot rond de 30 km/h, want dat tempo rijden is aan mij niet besteed. Het kostte me echter wel kracht.
Na 100km was het gemiddelde gestegen naar 29,5 km/h, maar toen was het eigenlijk wel weer met me gedaan. De benen voelde zwaar aan. Het tempo volgen op het vlakke ging nog wel, maar bij ieder klimmetje liepen de benen vol en werd ik aan alle kanten voorbij gereden. Toen ik dan ook bij 120km kon stoppen op een sportterein maakte ik hier gretig gebruik van. Bijna 30min heb ik daar naast mijn fiets gelegen om de benen even te laten rusten.
Ook deze laatste 30km had nog altijd een mooi afwisselend terrein met daarin nog een beklimming door een bos met heuse haarspeldbochten. Hier moest ik terug naar mijn lichtste verzet waarbij ik met 12 km/h naar boven kroop! Zulke momenten doen me toch flink twijfelen over een succesvolle deelname aan La Marmotte! Aan de andere kant heb ik nooit het gevoel gehad (ook niet bij de SRC) dat ik het niet ga halen. Afstappen hoef ik niet, het doet alleen pijn en kost veel moeite.
Uiteindelijk heb ik 159 km gereden (had een bordje gemist) in bruto 6h37min. In totaal heb ik 45min stilgestaan bij posten. Het netto fietsgemiddelde kwam daarmee uit op 27,5 km/h en daar ben ik toch erg tevreden mee.
Maximum hartslag: 189
Gemiddelde hartslag: 155
Boven 180 : 16 minuten
Tussen 171 en 180: 1h09 minuten
Onder 171: 5h11minuten
Dit was mijn laatste toertocht in voorbereiding op La Marmotte. Deze week nog een keer spinnen of een kort avondritje als het werk het toe laat. De week daarop kan ik aan het echte klimmen wennen, waarbij ik in ieder geval een tijd wil neerzetten op Alpe d'Huez. Al zal dat niet voluit zijn, want ik wil me voor de Marmotte niet overbelasten.
"Tien kleine negertjes? Waar gaat Van Well het nu toch over hebben, het was toch zijn sportblog?" Even leek het erop dat we woensdag met een grote delegatie Wieltanden de wegen rond Etten-Leur onveilig zouden maken. Het liep iets anders.
Paul had in de afgelopen weken meer mensen besmet met het wielrenvirus dan die Mexicaanse varkens bij konden houden. Broers, vrienden ik weet niet wat er allemaal voorbij kwam, maar uit de mails maakte ik op dat we woensdag meer mensen dan ooit uit de wind zouden moeten houden. Puntje bij paaltje haakte de mensen 1 voor 1 af todat er maar 2 negertjes overbleven, Paul en ik.
Bom zal balen dat ie er niet bij was, want wat hebben we een lekker ritje gereden! Op weg naar Paul merkte ik al dat mijn hartslag heel laag was voor de inspanning die ik leverde, ik zat goed! Na al babbelend rustig ingereden te hebben, met een gangetje van zo'n 28km/h, voerden we vanaf Schijf het tempo op. Elkaar ongeveer elke 500 meter aflossend reden we boven de 35km/h door. Via Achtmaal reden we naar Zundert en het tempo bleef zo hoog liggen (voor ons is het snel ja!).
Op de weg naar Rijsbergen moesten we de parallelweg aan de linkerkant nemen omdat onze richting was afgezet voor een tijdrit. Terwijl wij inmiddels tegen de 40 km/h reden, kwamen de renners ons aan de andere kant van de weg in hun aerodynamische houding met een noodgang voorbij. Ondertussen merkte ik opnieuw dat Paul een betere hardrijder is dan ik. Want terwijl ik beter achter hem kan schuilen dan hij voordeel heeft van mijn slipstream, waren zijn aflosbeurten toch veel sterker.
Op de weg van Rijsbergen naar Zundert moesten we eerst weer wat minder hard rijden. De wind op kop bracht mijn hartslag boven mijn omslagpunt en dat was niet de bedoeling. Maar met een wielrenner verderop in het vizier konden we het niet laten. Het gas open en pijn lijden dan maar! Wederom met tempo's hoog in de 30km/h wisselden we goed af. Net voor Etten-Leur hadden we de eenzame wielrenner te pakken. Paul vond het nodig om extra de aandacht op ons te vestigen door te gaan bellen, waarbij de arme wielrenner verbauwereerd omkeek. Dat betekende toen natuurlijk wel dat we hetzelfde tempo (we reden toen 40 km/h) wel door moeten zetten, anders hadden we gezichtsverlies. Toen voelde ik toch wel even alles verzuren.
Blij was ik dan ook met de rotonde vlak voor het viaduct over de A58, wat voor mij een rustmoment betekende. Paul dacht daar anders over en sprong al lachend bij me weg om de bergpunten te pakken. Dat was er teveel aan voor mij en eerlijk is eerlijk, hij was gewoon de sterkste. Vanaf daar was het uitfietsen. Uiteindelijk had ik zo goed als 50 km gefietst met een gemiddelde van 32,5 km/h. Hiervoor heb ik 20min boven mijn omslagpunt (181) gereden, 24 min tussen de 171 en 180 en 50min onder de 171. Ik denk dat dit een mooie snelheidstraining was om hardheid op te doen.
De wat mindere periode rond de AGR kan ik hiermee achter me laten, het mentale gevoel is goed. Zaterdag is het tijd om te kijken of een afstand van 150km ook zo makkelijk gaat. En verder is het zenuwachtig stuiterend denkend aan La Marmotte over 2 weken!
Het gelegenheidsteam van W.V. De Wieltanden neemt op zaterdag 8 augustus deel aan een tourversie van Luik-Bastenaken-Luik. Helemaal in Bastenaken komen we niet met de 130km, maar heuvelachtig wordt het wel.
Met beklimmingen van ondermeer Le Rosier en La Redoute gaan we de strijd met de zwaartekracht weer flink aan. Het gaat de 3e keer worden dit jaar dat ik La Redoute beklim, terwijl ik hem eigenlijk gewoon spuuglelijk vind. Le Rosier daarentegen lijkt me wel weer heel mooi, al weet ik nog niet van welke kant we deze gaan nemen.
Hoe dan ook, op dit moment ben ik er nog niet echt mee bezig. La Marmotte is alles waar ik aan denk op dit moment!
Sportkeuring
Inmiddels heb ik mijn sportkeuring gehad en heb ik ook de vrijbrief van een sportarts om deel te nemen aan het evenement. Het volledige rapport krijg ik thuisgestuurd nadat het bloed onderzocht is, maar uit alle andere ondernomen tests bleek dat het wel goed zat.
Wel schrok ik me rot van het vetpercentage, maarliefst 21,5%. Als ik deze website mag geloven dan zit ik in de categorie "waarschuwing". Daar moet ik eigenlijk hard om lachen. Want hoewel ik niet ben afgevallen, zoals ik wel had gewild, ben ik toch ook niet vet te noemen.
Verder ben ik benieuwd naar de resultaten van de inspanningstest. De methode was elke minuut het wattage omhoog, maar met hoeveel ben ik vergeten te vragen. Veel verhogingen heb ik niet meegemaakt, dus het zal niet denderd zijn, maar John IJzerman vond het voldoende om de medische verklaring voor de Marmotte te ondertekenen. Maar helaas is dat geen garantie dat ik het ga halen op 4 juli 2009!
Met nog maar 4 weken te gaan komt La Marmotte nu wel heel erg dichtbij. De voorbereiding gaat naar wens, want ik merk dat de duur best aardig is. Mijn inschrijving via Alpe d'Huez Fietsreizen verloopt voorspoedig op de medische verklaring na, die door mijn schuld nog niet is geregeld.
beklimming la redoute
Het team van Alpe d'Huez Fietsreizen houdt me al vanaf het eerste moment heel goed op de hoogte. De nieuwsbrieven bevatten de juiste hoeveelheid informatie en geeft duidelijk aan wat van wie verwacht mag worden. Eén van mijn eigen verantwoordelijkheden is het verkrijgen van een medische verklaring waaruit blijkt dat ik in principe gezond genoeg ben om aan La Marmotte deel te nemen. Enkele maanden geleden dacht ik hier gemakkelijk over en zoals dat helaas bij mij hoort stelde ik het vervolgens uit.
Sportkeuring
Toen ik in april bij mijn huisarts informeerde naar de mogelijkheid deze verklaring af te geven was de reactie teleurstellend, maar begrijpelijk. De praktijk wilde geen verklaring afgeven zonder een keuring. Vervolgens heb ik er een eeuwigheid over gedaan om te bekijken wat voor soort keuring ik zou ondergaan. John IJzerman (Sportarts Bergen Op Zoom) beantwoorde al mijn mails en uiteindelijk heb ik begin mei een afspraak gemaakt. Helaas bleek dit pas op 11 juni mogelijk te zijn.
Hierdoor heb ik het mezelf onnodig moeilijk gemaakt. De medische verklaring moet ik namelijk nu overleggen bij het ophalen van mijn startbewijs in Frankrijk en als er dan iets niet klopt ben ik het haasje! Ik ga er echter vanuit dat wanneer ik het standaardformulier gebruik en de sporarts me goedkeurt ik gewoon deel zal kunnen nemen. Het zorgt echter wel voor extra zenuwen!
Duurtraininingen, Rondje Zeelandburg
In aanloop naar La Marmotte staat er nog 1 toertocht op het programma. Op zaterdag 20 juni rijd ik de 150km van de Jan Janssen Classic. Vorige week heb ik nog met W.V. de Wieltanden een rondje van zo'n 160km gereden. Via Steenbergen en de Phillipsdam naar Zierikzee, vervolgens de Zeelandbrug over (wind mee, 45 km/h!) naar Goes. Dit ging alles in een mooi gemiddeld tempo van 29 km/h. Helaas kreeg Kasper hongerklop en moest het tempo daarna geleidelijk omlaag tot uiteindelijk niet veel harder dan 20 km/h vanaf Bergen op Zoom.
Het was fijn om te merken dat deze afstand niet langer echt voor problemen zorgt. In Etten-Leur aangekomen bleek de pijp wel leeg en kon ik de sprint met Bommeke en Paul niet meer aangaan. Op de Parklaan versnelde ik verrassend vroeg in een poging nog weg te komen, maar daar bleken ze niet van onder de indruk. Uiteindelijk kwam Paul als eerste aan. Hopelijk doet hij hiermee vertrouwen op om ook in de "wedstrijden" die er wel tot toe doen van voren te zitten!
Met een beetje mazzel ziet het weer er voor komend weekend ook goed uit en kan ik opnieuw een tocht van zo'n 150km rijden. Maar ik kan niet wachten totdat ik in de Alpen ben en de echt mooie geleidelijke beklimmingen kan gaan rijden!