Het gelegenheidsteam W.V. De Wieltanden heeft afgelopen zondag de Limburgse Heuvels bedwongen. Alom wordt met tevredenheid teruggekeken op het rondje van circa 65km dat voerde over de volgende mooie beklimmingen;
Loorberg
Camerig
Eyserbosweg
Keutenberg
Sibbergrubbe
Cauberg
Klik hier voor de route in Google maps (ongeveer). Dat was de voorop ingezette route. In Eys hebben we echter gekozen voor de klassieke Eyserbosweg in plaats van de klim naar Trintelen. Dat was een beslissing die mooie, maar vooral ook zware momenten opleverde.
Van bovenstaande heuvels zijn de Eyserboschweg en de Keutenberg met het meest bijgebleven. De dubbele percentages in deze klim zorgde voor een hartslag boven de 190 (maximaal 196). Bij Bomtador leverde de beklimming een extra training als turner op. Zijn verzet (42X21) was zo zwaar dat elke trap een kwestie van evenwicht bewaren was! Hij verbaasde me door telkens fietsend boven te komen!
De verschillen tussen ons vier waren niet groot. Kasper had problemen met zijn versnellingen waardoor zijn klimwerk wat minder goed verliep, maar heuvelaf maakte hij dat meer dan goed. Als het op kracht en snelheid aankomt dan is Bommeke slechts door Paul bij te benen. Bommeke is wat mij betreft net een Voigt, goeie snelheid, geeft niet op, op karakter een berg op! Paul is een echte allrounder, hij is de ronderenner van ons. En ik heb gemerkt dat het klimmen me toch nog altijd het beste ligt. Zo lang het niet té steil wordt (>12%) kan ik een mooi tempo ontwikkelen.
Maar er zijn duidelijk meer klimkilometers nodig om straks de Marmotte goed uit te rijden. De hartslag kwam in elke beklimming toch snel richting 180 te liggen en dat is te veel om tientallen kilometers aan te houden en uiteindelijk 170km uit te rijden. Tweede Paasdag gaan De Wieltanden opnieuw in Limburg trainen om enkele dagen daarna de 125 (eenvoudigere) Limburgse kilometers van de AGR te volbrengen. We hebben er zin in!
Ondertussen overweeg ik ook deelname aan Limburgs Mooiste op 13 juni om het aantal klimkilometers in aanloop naar La Marmotte te vergroten.
Hieronder een reportage gemaakt door Paul van onze training (5 minuten maarliefst, ok, je wacht een tijd op beelden, maar toch!)
Morgen is het zo ver; de eerste training van W.V. de Wielertanden in Limburg! Onze voorbereiding voor de toertocht van de Amstel Gold Race nadert zijn generale repetitie.
De exacte route die we gaan afleggen kennen we nog niet. Maar ik denk erover de volgende beklimmingen er in op te nemen;
Loorberg
Camerig
Trintelen
Keutenberg (vanaf Schin op Geul)
Cauberg
Hoe dan ook gaan we onze heuvelcapaciteiten testen. Ik ben voor mezelf benieuwd om te zien waar ik sta. Op dit moment merk ik dat ik al meer kracht heb dan normaal in deze tijd van het jaar, maar of dat zich ook in het klimmen vertaalt weet ik niet. En de kilometers.....hoe ga ik die verteren? We hebben er in ieder geval allemaal zin in, van Bommeke krijg ik smsjes waaruit blijkt dat hij zijn klimtrauma van zich af hoopt te schudden. Daar heb ik alle vertrouwen in!
Na een weekje wintersport (elke dag circa 30km skiën), ben ik de afgelopen week twee keer op de spinning bike gesprongen. Gisteren (vrijdag) was het windstil en ben ik eerder gestopt met werken. Van 18.00 tot 19.00 uur heb ik 30km kunnen fietsen met een hartslag die mooi onder controle was (tussen 165-170). Natuurlijk heb ik hierbij express zoveel mogelijk viaducten over de A58 genomen!
Deze zondag zou ik met W.V. De Wielertanden (Bommeke en consorten) een rondje van circa 80km gaan rijden om de duur te trainen. Zaterdag 14 februari was het echter al zo mooi weer dat ik besloot rustig een stuk te gaan fietsen. Het uiteindelijke resultaat was dat ik zaterdagavond met een barstende koppijn en rillend van vermoeidheid al vroeg op bed lag en de duurtraining van zondag aan me voorbij heb laten gaan...
Om iets voor 12.00 uur ging ik op pad, met mijn nieuwe overschoenen die ik van mijn neef Gerbert had gekregen. Dit was merkbaar warmer en omdat ik nu voldoende had gegeten en ook een en ander had meegenomen nam ik me voor gelijk maar meer kilometers te maken. Via wat omwegjes kwam ik na 20km in Breda Noord uit. Ter hoogte van de wielerbaan merkte ik op dat ik een leeglopende voorband had. Nooit had ik lekke banden en nu dus twee in korte tijd. Gelukkig kon ik doorrijden naar Terheijden waar een fietsenmaker in een paar minuutjes me weer op weg heeft geholpen.
Mijn weg vervolgde ik tegen de wind in uiteraard. Dat betekende dat ik binnendoor naar Raamsdonksveer reed (Noord-Oostelijke richting). Mijn hartslag heb ik net boven de 160 gehouden en dat leverde een snelheid van 25km/h op. Dit keer liet ik me niet verleiden om achter andere wielrenners of brommers aan te gaan rijden.
Via Raamsdonksveer ben ik naar Raamsdonk en 's-Gravenmoer gereden. Daarna via Oosteind de A27 over gestoken en Oosterhout ingereden. Hier ben ik de weg kwijt geraakt, om uiteindelijk weer op de weg richting Raamsdonksveer uit te komen. Inmiddels had ik mijn mandarijn, lion en vloeibaar voedsel van Isostar al naar binnengewerkt en tegen de tijd dat ik in Raamsdonksveer aankwam had ik zo'n 65km gefietst. Dus ik moest nog een stuk terug en dat weer zonder eten en veel te weinig drinken. Gelukkig de wind in de rug waardoor ik rustig 27km/h kon fietsen. De hartslag kwam opnieuw niet boven de 165 uit. Maar 1 bidon is gewoon te weinig.
Hoewel ik best goed kon rijden via Made, Langeweg met de wind in de rug voelde ik al wel dat viaductjes voor pijn in de bovenbenen begonnen te zorgen. Eenmaal thuis aangekomen na 90km ging het allemaal steeds minder. Gegeten en wat bijgedronken, maar al snel stak er een flinke koppijn op waar ik pas deze zondagmiddag weer vanaf ben. De vemoeidheid was dus toch groot.
De volgende keer zorg ik dus voor de dubbele bidon en extra eten. Misschien moet ik ook wennen aan de kou. Mijn spieren zijn stram en misschien heb ik meer brandstof nodig om warm te blijven.
Het belangrijkste is echter dat ik weer extra kilometers heb gemaakt. Vandaag ga ik nog een half uurtje hersteltraining houden op de spinning bike en dan van de week weer wat vaker op interval hoop ik. Inmiddels zijn ook data vastgelegd om twee keer naar Limburg te gaan voor heuveltrainingen. Zondag 15 maart en Maandag 13 april (5 dagen voor onze deelname aan de Amstel Gold Race) gaan we het parcours verkennen. Ik heb er zin in!
Vandaag heb ik 3 uur op de fiets gezeten waarin ik 75km heb afgelegd. Het ging echter niet geheel van harte, de wind speelde me opnieuw parten. Via Rijsbergen en Zundert ben ik tegen de wind in met zo'n 25 gemiddeld in de richting van Antwerpen gereden. Toen ik na 35km ter hoogte van Maria Ter Heide de weg terug richting Roosendaal insloeg, was de wind natuurlijk weer wat gedraaid waardoor ik deze niet mee had, maar schuin van opzij. Het is ook altijd hetzelfde!
Met deze kou (zo'n 2 tot 5 graden) heb ik geen zin om te eten of te drinken, maar dat is eigenlijk wel noodzakelijk. Mijn chocoladerepen waren keihard geworden, terwijl ik als mooi weer rijder gewoon ben dat ze gesmolten zijn... Toen ik na zo'n 60km fietsen in Roosendaal was aangekomen had ik het eigenlijk wel gehad. Mijn voeten waren koud, ik had een duidelijk honger gevoel en mijn bovenbenen hadden weinig kracht meer. Gelukkig was het laatste stuk alsnog wind mee, waardoor ik alsnog met 25 gemiddeld naar huis kon komen.
Eén ding is zeker; er moeten nog veel meer km bij wil ik in april met gemak de 125km rijden tijdens de toertocht van de Amstel Gold Race, laat staan voor de 174km die in de Marmotte afgelegd moeten worden.
Vorige week ben ik niet verder gekomen dan 2x 35min op de spinning bike. 's Avonds moest er gewerkt worden, nou ja voor zover je eten en drinken tijdens de Ginneken Businessdagen werken mag noemen.
Revanche
De week daarvoor heb ik me gerevancheerd voor de keer dat ik bij Bommeke moest lossen. Samen met Paul en Bommeke hebben we toen zo'n 50km gefietst. Er stond ook die keer aardig wat wind. We hebben geprobeerd om door aflossingen snelheid te houden, maar aan de techniek mag nog wel wat gewerkt worden. De heren dachten dat het de bedoeling was om sneller te rijden op het moment dat je overneemt. Hierdoor moest diegene die net op kop reed aanzetten om niet uit het wiel gereden te worden en kwam de snelheid telkens hoger te liggen totdat iemand te ver achterkwam. Niet handig!
Op de terugweg hadden we wind in de rug en liepen de snelheden op tot zelfs een stuk tegen en op de 40km/h. Ik voelde me goed en heb dit vanaf het Pannenhoef naar Etten-Leur vol weten te houden. Ik hoorde nog geluid achter me en zag schaduwen, maar in Etten-Leur bleek dat een andere wielrenner was aangehaakt en dat Paul en Bommeke iets hadden moeten toegeven. Het was een prettig gevoel die snelheden toch te kunnen rijden. Maar tegenwind, ik moet er echt niets van hebben!
We zijn nu aan het bekijken wanneer we naar Limburg gaan om een dag in de heuvels te fietsen. Dat is tenslotte weer een heel andere ervaring en we moeten toch een aantal heuveltjes bedwingen in de AGR.
Gewicht en hartslag
Met het gewicht gaat het nog niet zo hard. Sinds januari is er 1,5kg af, van 69,5kg naar 68kg. De doelstelling is om dit eind juli onder de 65kg te hebben. Ik ga daarom wat meer op mijn eten letten, maar vooral zorgen voor voldoende training. De hartslag in rust probeer ik nu ook weer regelmatiger te meten. Vanochtend was deze 50 slagen per minuut en dat viel me niet tegen. In 2006 toen ik wat meer getraind was lag deze rond de 40 slagen per minuut.
Afgelopen zaterdag 17 januari ben ik samen met Bommeke gaan fietsen. Het was beesten weer, met veel regen, wind en maar een paar graadjes boven nul. Al fietsend naar het huis van Bom merkte ik al dat ik niet lekker rond trapte en wind heeft me nooit kunnen bekoren.
Bom daarentegen had duidelijk goede zin. Linda vertelde dat hij voor de zekerheid vrijdag ook maar een rondje had gemaakt. Het was duidelijk dat Bom er alles aan gelegen was om goed voor de dag te komen, waarschijnlijk ook met revanche gevoelens voor de fietstocht in Frankrijk waarbij hij na slechts 500m klimmen volledig oververmoeid over de vangrail hing.
Rustig wegpeddelend kozen we de richting tegen de wind in. Na de beklimming van een viaduct over de A58 ter hoogte van St. Willebrord met een heus bordje met 10%, begon ik te voelen dat het behouden van een tempo van 25kmh niet ging lukken. Even kroop ik in het wiel van Bom, maar mijn hartslag bleef 180 en hoger, dus ik kon niet anders dan roepen dat het langzamer moest. Snakkend keek ik uit naar een strook minder wind tegen, of liever nog wind mee!
Maar zover kwam het niet. Mijn achterband bleek na nog geen 19km langzaam leeg te lopen en dat terwijl ik bij het weggaan nog had gezegd nooit een lekke band gehad te hebben tijdens een tochtje! Een vies steentje was mijn (misschien iets te hard opgepompte) band binnengedrongen. De pomp hanteerde ik verkeerd zodat ook het laatste beetje lucht eruit liep. Daar stonden we dan, koud te worden. Uiteindelijk heeft Carolijn me met de auto opgehaald en is Bom met een tevreden gevoel verder gefietst. De lekke band heeft me voor een ergere afgang bespaard, want we zullen nooit weten of ik er volledig afgegaan was of dat ik er na verloop van tijd doorheen kwam.
Eenmaal thuis gekomen heb ik maar het Rondje Haansberg gelopen. In 26.24 minuten met een gemiddelde harstlag van 175. Dat maakte dat ik toch ook een goed gevoel overhield aan de zaterdag training.
Mogelijk dat ik komende zondag een nieuwe poging met Bom ga ondernemen. Maar de weersvoorspellingen zien er opnieuw niet al te best uit. Geef mij maar zon, 30 graden en windstil, dan kom ik het beste uit de verf.....
Een overbelaste website, nauwelijks bereikbaar en toch is het 30.000 man gelukt om in 30 uur in te schrijven voor de Amstel Gold Race 2009.
De inschrijving is daarom nu al gesloten. Een zware domper voor vele vele mensen denk ik. Waaronder één lid van ons team dat vandaag wilde inschrijven. Nu ben ik persoonlijk wel blij dat ik gisteren overdreven fanatiek ben blijven F5-en net zolang totdat ik er eindelijk doorheen kwam. Mijn inschrijving bij de Amstel Gold Race is een feit.
De organisatie is zelf flink overvallen door deze toeloop. Zelf vind ik dat een beetje naïef eigenlijk. Tenslotte was de interesse in de Amstel Gold Race altijd al groot en vorig jaar waren een hoop mensen teleurgesteld omdat ze niet meer konden inschrijven. De geïnteresseerden stonden dus al tijden op scherp, dat bleek ook uit de verschillende artikelen op fora over de AGR. Als je vervolgens als organisatie op je website ook nog eens flink adverteert dat de inschrijving pas op 15 januari opengaat, ipv in december, dan kun je verwachten dat er een massale toeloop op die dag zal zijn.
Naïef vind ik het bericht dus wel, maar of ik ook weet wat je hier op voorhand aan had kunnen doen? Natuurlijk had de downtime niet perse gehoeven, dat kun je technisch vooraf regelen. Dat had echter niets veranderd aan de tijd waarop de inschrijvingen vol liep. Sterker nog, dat had waarschijnlijk nog sneller gegaan. Het enige dat we de organisatie dus aan mogen rekenen is de downtime van de servers, waardoor mensen gedacht hebben "ik probeer het morgen wel". Dat is zuur en geven ze ook zelf toe. Jammer, maar helaas een leerpunt voor volgend jaar dus.
Ik heb wel met de organisatie te doen, want nu zal men daar een berg e-mails ontvangen van teleurgestelde renners...
Vandaag, donderdag 15 januari, is de inschrijving voor de Amstel Gold Race 2009 geopend.
Om 00.05 deed ik mijn eerste poging, maar toen was de informatie nog niet gewijzigd
Vanochtend heb ik direct gekeken op de website van de Amstel Gold Race. Toen stond vermeld dat de inschrijvingen om 10.00 uur geopend zouden worden. Om 10.00 uur was de website van de Amstel Gold Race overbelast en onbereikbaar.
Update 14:00 uur
We zijn inmiddels een paar uur verder, maar blijkbaar wil iedereen tegelijk inschrijven. Want nog altijd is de www.amstelgoldrace.nl onbereikbaar. Ik heb wel een paar keer de melding gezien dat ze door de drukte problemen hebben. Ook heb ik gezien dat er een nieuwe website is gelanceerd, maar die was ook al snel niet meer bereikbaar.
Het enthousiasme voor de Amstel Gold Race is dus groot. Niet vreemd natuurlijk, nadat vorig jaar de inschrijving al na 2 weken gesloten werd wordt er nu al maanden naar deze datum wordt toegewerkt. Iedereen die deel wil nemen aan de Amstel Gold Race is er op gebrand om zo snel mogelijk in te schrijven en daar had de organisatie technisch onvoldoende op gerekend. Eén voordeel, niemand kan zich nu inschrijven...
Update 20:00 uur
Nog altijd is het niet mogelijk gebleken om in te schrijven voor de Amstel Gold Race. Rond de tijd dat de meeste mensen weer naar huis gingen van hun werk, zat ik nog altijd te F5-en op de site. Waarom? Ja geen idee, je wilt nu eenmaal graag deelnemen en dan liefst NU meteen! Eventjes leek het te lukken en kreeg ik de nieuwe website te zien, met het inschrijfformulier. Na het invullen van de gegevens liep de boel echter weer vast en nu 2 uur later is het inschrijven nog altijd niet mogelijk.
Ook aan het aantal bezoekers op deze website is te merken dat ik niet de enige ben die zich in wil schrijven. Op dit moment hebben al zo'n 150 bezoekers de website bezocht, allemaal vanuit de zoekmachine met aan Amstel Gold Race gelateerde termen. Dit wordt uiteraard gemeten met behulp van het webanalytics pakket ICStats.
Voorlopig ben ik dus nog niet ingeschreven voor deze mooie toertocht over het parcours van de AGR, maar dat zal ongetwijfeld niet lang meer duren.
Update 00.20 uur op 15 januari
Jawel, het is gelukt! Precies 24h nadat ik het voor het eerst probeerde, is het me eindelijk gelukt om al F5-end door de inschrijfprocedure heen te komen. Geheel kansloos, ik geef het toe! Maar ja, dit is nou eenmaal het echte begin van het jaar waarin ik de Marmotte wil voltooien. Ik kijk er naar uit om te gaan fietsen!
Inmiddels heb ik ook voor het eerst sinds lange tijd weer buiten gefietst. Afgelopen zondag ben op de fiets gestapt en heb ik 40km afgelegd, met een gemiddelde van 25km/h De kou (het was nog -3 graden) bleek mee te vallen en de straten waren goed begaanbaar. Maar bij thuiskomst bleek waarom overschoenen toch wel heel handig zijn. Mijn kleine teentjes waren klompen geworden! Zaterdag ga ik mogelijk met Bommeke fietsen. Hij schrijft zich ook in voor de Amstel Gold Race, samen met wat vrienden en is dus een goede trainingsmaat!
Maandag 5 januari is ARV Achilles gestart met een nieuwe opstapgroep in Etten-Leur.
Dit is een cursus hardlopen voor beginners of "herintreders" die de atletiekvereniging tweemaal per jaar organiseert. Het doel is om na 16 weken training (2x p.w.) twee keer 30min hard te kunnen lopen. Waarom ik dat hier vermeld? Omdat Carolijn de stoute (sport)schoenen heeft aangetrokken en in haar nieuwe outfit enthousiast deelnam!
Het was meteen een test voor de discipline en het doorzettingsvermogen, want het vroor dat het kraakte en de sneeuw lag nog op de stoepen. Maar hardlopers gaan pas schuilen als het onweert, dus dit was geen reden om niet te starten. We waren niet de enige die zich in het tijdelijke clubhuis van Achilles melden, want circa tientallen anderen trotseerden de omstandigheden om hun goede voornemens waar te maken.
Andere Achillianen liepen in de mist en kwamen zo terug...
Tijdens de training van Carolijn heb ik zelf ook hardgelopen. Een constant tempo op de wal rond de baan, de knisperende sneeuw onder de voeten hielpen me om het tempo te behouden. Uiteindelijk leverde dit een duurloop van zo'n 45 minuten op. Lekker!
En Caro, ik ben trots op je. Maandag weer!
Vrijdag 2 januari, de eerste werkdag in het nieuwe jaar zit er weer op en vol enthousiasme heb ik ook weer een spinning training gedaan. Nadat ik de spinning bike eerst had ontdaan van alle kleding van mijn vriendin, die in de afgelopen weken van sportieve inactiviteit de ruimte had ingenomen...
Dit is het jaar van La Marmotte, althans mijn Marmotte. Dat daar nog veel voor moet gebeuren is duidelijk en het blijft gewoon lastig om in de winter discipline op te brengen. Vanaf nu is er echter geen ruimte meer om te verzaken, ik moet op de fiets om duur te kweken.

Vandaag dus mijn eerste spining training. Onder de opzwepende klanken van "Clubbin" heb ik 75 minuten volbracht, zo lang heb ik nooit op een spinning bike gezeten! Gemiddeld zal mijn hartslag rond de 175 hebben gelegen, de laatste 10 minuten voor de cooling down bovendien structureel op 185, terwijl ik daarvoor al meerdere klimmen had genomen met een hartslag van net iets boven de 190.
Leuk om te doen, dus waarom zie ik er toch altijd zo tegenop om te starten? Goede voornemens wil ik het niet noemen, maar het doel is duidelijk; La Marmotte 2009 uitrijden en daar ga ik voor werken!
Ter afsluiting heb ik voor de geïnteresseerde nog mijn Trainingen 2008 geupload. Een leek zal zien dat dit ik van ver zal moeten komen.
De eerste stap om me in te schrijven voor La Marmotte 2009 is gezet. Rene de Peinder heeft me het zetje gegeven en ik heb zojuist een mail gestuurd naar Alpe d'Huez Fietsreizen die de inschrijving voor La Marmotte kan regelen.
Als ik het goed heb begrepen krijg ik vervolgens van hun een formulier dat ik aan mijn huisarts moet voorleggen. Wanneer hij verklaart dat ik gezond genoeg ben om aan dit evenement mee te doen dan wordt de inschrijving bij de organisatie van La Marmotte 2009 aangeleverd. Spannend is het wel, want ik ga steeds verder op weg.
Om de training ook wat beter op poten te zetten wilde ik me reeds inschrijven voor de toertocht van de Amstel Gold Race. Maar op hun site heb ik begrepen dat de inschrijving pas op 15 januari opengaat. Dus dat is nog eventjes wachten.