Op karakter gefinisht bij SRC 160km

23 mei 2009, 20:18

De finish halen, dat was na 55km het enige dat ik nog kon bedenken nadat ik er op dat moment eigenlijk al flink doorheen zat. En het is gelukt, ik heb de 160km van de Steven Rooks Classic uitgereden. In 7h46min bruto en 6h26min netto.
Om 06.00 uur vertrok ik afgelopen donderdag in mijn eentje naar Maastricht voor de start van de Steven Rooks Classic. Paul en Bommeke hadden gekozen voor de 110km en kozen begrijpelijk voor eigen vervoer. Rustig op de weg en daardoor ruim op tijd bij het MECC waar er nog ruim voldoende parkeerruimte was. Op het gemak zette ik me vervolgens om iets voor 08.00 uur in de startrij, op een naar schatting 150e plek.
Slechte tactiek

Ik had me voorgenomen te profiteren van groepjes en te kijken waar me dat zou brengen. Maar eigenlijk had ik daar niet goed genoeg over nagedacht, want toen de bellen voor de start om 8.05 uur rinkelden en ik 4 minuten later de startlijn passeerde ging het tempo er gelijk goed in. Het groepje waarin ik belandde had een snelheid dat te hoog lag, maar wat ik niet wilde laten lopen. Achteraf gezien ging het daar dus mis en heb ik weer een harde les geleerd in mijn voorbereiding op La Marmotte.  Mijn gemiddelde hartslag over de eerste circa 26km lag op 162 en het gemiddelde lag op circa 28 km/h. Niet schrikbarend hoog, maar in de beklimming van de Rullen die daar net voor lag voelde ik al dat ik stom gereden had.
Na 55km rust en doorzettingsvermogen tanken

Pas na het eerste rustpunt na 55km (hartslag gem. 167) besloot ik om niet meer te kijken naar de andere renners. Geen enkel groepje had ik tot dat moment goed kunnen volgen en ik was me over de kop aan het rijden. Ik wilde zo graag een groep hebben waar ik in kon schuilen, maar het zat er gewoon niet in. Na een kwartier pauze stapte ik weer op de fiets om meer in eigen tempo verder te rijden.
La Redoute, niet wat ik vooraf had gehoopt

Na 3h30min en 90km fietsen kwam ik aan de voet van La Redoute, de eerste klim met tijdmeting. Die tijd had ik al lang uit mijn hoofd gezet. De benen liepen vol en niet afstappen was het enige waar ik nog aan kon denken. Ook hier werd ik vrijwel alleen maar ingehaald. Met een hartslag tussen de 185-190 ging ik met nog geen 10 km/h naar boven. Direct op de top ruimte voor een pauze en met 20 minuten heb ik die genomen ook.
Met de Trasenter, Drolenval en Waides nog voor de boeg zag ik het zwaar in. Ik was feitelijk net iets over de helft en had er eigenlijk geen lol meer in. Zitten op mijn zadel deed al pijn en er zat weinig macht meer in de benen. Vreemd genoeg leek het echter ook niet te verergeren en ik kon dan ook goed doorpeddelen. Bij de Trasenter kwam de 110km route erbij en dat was te merken aan het tempo. Ineens waren er wel fietsers die ik bij kon houden, of die ik gewoon voorbij reed. Dat deed het moraal goed.
Zwart voor de ogen na Drolenval

Na 4h45min en 115km was de Drolenval aan de beurt. En ja, tijdens het ritje met Paul hadden we niet heel de beklimming gedaan, het steilste stuk hadden wij toen gemist. Het was zwaar, maar het ging. Het kleinste verzet bleef ik ronddraaien en ook op de steile stukken kon ik blijven fietsen ook al was het maar net 7km/h. Eenmaal boven moest ik wel gaan zitten, ik zag zwart voor mijn ogen en een kwartier rust deed me goed.
Point Chaud, dank u!

Het ergste was nu achter de rug, maar tot aan Les Waides op 145km blijft het toch op en af gaan en het wil allemaal niet zo goed meer. Ik wil van die fiets af, niet meer op dat zadel en mijn benen wat laten rusten. Bij een rotonde doemt een eettentje op "point chaud". Tientallen (zo niet meer) wielrenners zitten of staan er al en ook ik plof neer in een stoel. Met een colatje en een stokbroodje ham kom ik bij en ik heb het nodig. Na 5h45 minuten fietsen, waarvan bijna 1h pauze, nam ik er nu echt de tijd voor... pas 30 minuten later durfde ik weer op te stappen. Vanaf hier was het goed te doen, geen echte steile stukken meer en op het vlakke kan ik toch rond tegen de 30 km/h volgen. Na 7h46min onderweg te zijn geweest kom ik onder het spandoek door.
Resumerend

Uiteindelijk blijkt de bruto tijd goed voor een 1.800e plek van de ruim 2.400 deelnemers op deze afstand. Belabberd inderdaad. Mijn klimtijden zijn, ondanks de slechte benen, gemiddeld gezien beter;
La Redoute 9:28 - 1.663e

Cote de Drolenval 8:01 - 1.282e
Blijkbaar rijden er heel wat mensen enorm slecht naar boven, maar krijgen ze het wel voor elkaar om op het vlakke door te trappen. Of ik ben een van de weinige malloten die in totaal 1h20min pauze hebben genomen. Mijn fietsgemiddelde bedroeg uiteindelijk toch nog 25 km/h en dat valt me niet tegen. Ik had er alleen wel veel rust voor nodig om te bereiken.
Al met al ben ik tevreden over het uitrijden. Zoveel kilometer had ik nog nooit gereden en persoonlijk denk ik dat dit voor mij mogelijk zelfs zwaarder is dan La Marmotte. Dit omdat ik daar grote lange beklimmingen heb met minder stijgingspercentages, waardoor mijn hartslag beter onder controle te houden is. Bovendien is er daar wel gelegenheid om in de afdalingen te herstellen, terwijl er bij de SRC continue een inspanning wordt gevraagd. Maar ik zal het pas weten op 4 juli...
Paul en Bommeke

Onderweg heb ik bij de pauzes gesmst met Paul en Bommeke om te kijken hoe zij het ervan afbrachten. Hun berichten waren een stuk positiever, het tempo zat er goed in en de afstand was geen probleem. Paul dacht met de parcourservaring de Drolenval op te kunnen vliegen, maar schrok even toen ook hij erachter kwam dat de echte Drolenval een stukje verder en steiler liep dan wij eerder hadden gereden. Desondanks zette hij een verdienstelijke tijd neer van 7:14, goed voor een 373e plaats in de 110km groep.
Na die klim hebben Bommeke en Paul de gashendel nog open kunnen draaien en uiteindelijk kwam het weer op een sprint aan. Opnieuw had Paul door zijn zenuwen de wedstrijd niet onder controle. Bom speelde handig in op de onervarenheid van Paul en won de sprint met 2 vingers in zijn neus. Paul had ondertussen zijn handen vol met het ontwijken van een paaltje en een touringcar net buiten de route die hij eigenlijk had moeten rijden...
Inmiddels worden de agenda's weer getrokken voor een nieuwe toertocht want het virus is toegeslagen bij de mannen. Voor mij zal de Jan Janssen Classic de laatste toertocht zijn in voorbereiding op La Marmotte.

Parcoursverkenning matig geslaagd

20 mei 2009, 22:17

Morgen staat de 160km van de Steven Rooks Classic op het programma, met een flink aantal beklimmingen. Afgelopen weekend hebben Paul en ik een kleine parcourverkenning gedaan en dat maakte duidelijk dat het morgen heel zwaar wordt!
In de stromende regen stapten Paul en ik uit in Pepinster, net ten westen van Verviers in België. Dit leek mij de ideale uitvalsbasis voor een verkenningsrondje op ongeveer het parcours van de Steven Rooks Classic. Zonder het vooraf zo gepland te hebben parkeerden we boven op "Cote de Drolenval", één van de beklimmingen die bij veel renners is blijven hangen als ik de fora lees. Dit zou in ieder geval onze laatste beklimming worden voor het trainingsrondje, maar hoeveel kilometer er aan vooraf zou gaan was niet duidelijk.
Het natte weer had voor een slecht humeur gezorgd en het lekke banden spook waarde rond. Aangezien geen van ons beide een pomp had meegenomen wisten we dat we het haasje zouden zijn als dit zich toch voordeed. "Maar ach zo slecht zijn die wegen in België toch ook weer niet"...., juist....
Cote de Becco
Na een vlak stuk via Theux zag ik een mooi weggetje naar boven lopen in de richting van Remouchamps en dat was wel in de richting van waar ik wilde gaan rijden. Paul zette aan en begon direct met een tempo van zo'n 19 km/h aan de klim. Ik moest even naar adem happen en wist langzaam weer aan te sluiten, maar het tempo lag zo vroeg eigenlijk veel te hoog. Mijn hartslag van 183 lag al direct boven mijn omslagpunt en dan weet je het wel. Toen de klim maar door bleef lopen (wel gelijkmatig) lieten we het tempo maar zakken naar zo'n 15 km/h zodat de hartslag iets lager kwam te liggen. Maar het kwaad in mijn benen was eigenlijk al geschied. Eenmaal boven in het dorpje Becco hadden we toch zo'n 3km geklommen, dat is wel wat anders dan in Limburg! Thuis direct opgezocht of dit een vermeldenswaardige klim is. Niet voor Kuitenbijters.com, maar op Climbbybike.com wordt deze vermeld als Côte de Becco.  
La Redoute
Na een korte omzwerving en een lange afdaling naar Aywaille konden we op zoek naar La Redoute. Deze bekende klim uit de Waalse klassieker Luik-Bastenaken-Luik is zo lelijk als wat. Maar wel ontzettend steil en met 1,8km ook aardig lang. Met de ervaring van de Keutenberg dacht ik dat deze beklimming wel eens lastig zou kunnen zijn, maar eigenlijk viel het alles mee. Het eerste stuk direct langs de snelweg is heel goed te doen. Paul en ik reden afwachtend naar boven met niet meer dan 10 km/h. In de eerste scherpe bocht wordt het echter wel steiler en er zijn stukken bij waar je flink aan het stuur trekt om boven te komen. Maar god, god wat een lelijke klim zeg.
Dus toch een lekke band
Na een stuk glooiende weg waarbij we ons best deden om weer op het parcours van de SRC te komen, volgde een lichte beklimming waarbij ik besloot het tempo eens weer wat omhoog te gooien. Achter me hoorde ik Paul smekend mijn naam roepen en mijn ego werd gestreeld. Helaas bleek hij al een tijdje op een leegloper te rijden en had het niets met mijn snelle benen van doen... Dus toch een lekke band. En we hadden er geen beter stuk voor uit kunnen zoeken, geen huis in de buurt. Na een kilometer lopen kwamen we bij een gehucht uit waar we hoopten behulpzame Belgen aan te treffen. Dat bleek wat tegen te vallen, want hoewel er bij 3 huizen duidelijk mensen aanwezig waren, reageerde er niemand op ons gebel en irritant gedrentel rond het huis. Uiteindelijk kwamen we dan toch bij een huis waar men zelfs de compressor even aanzwengelde. We zijn hobbyisten, maar dit gaat ons geen tweede keer overkomen natuurlijk! Inmiddels heb ik ook zo'n lelijke pomp op mijn fiets gemonteerd (al vraag ik me af waar ik de stroom aansluitingen vind om de compressor zijn werk goed te laten doen!).
Cote de Drolenval
Terug naar de auto was bij ons het beste er al wel af en dat terwijl we pas iets meer dan 40km hadden gereden. Ons restte alleen nog de beklimming van de Drolenval. We maakten er een wedstrijd van, maar het was een wedstrijd van twee renners op hun laatste benen. Ik ging in de aanval op een iets steiler stukje, maar veel had het niet om het lijf want ik viel gelijk weer stil waardoor Paul aansloot. Toch zette ik een tweede keer aan en ik had een paar meter, maar ook direct daarna parkeerde ik zo wat. Vreemd genoeg kwam Paul niet langszij, ook hij bleek er doorheen te zijn. Uiteindelijk bleek ik bovenaan toch nog zo'n 45 seconden voorsprong genomen te hebben. De Drolenval is een mooie beklimming met enkele steile stukken erin, maar niet zo erg als La Redoute of De Keutenberg. Al vraag ik me bij het zien van de foto's op Kuitenbijters.com wel af of we ook echt de gehele klim hebben gehad en we niet een zijstraatje hadden in het dorp. Nou ja, morgen zullen we het weten!

Slecht gevoel over 160km bij SRC

14 mei 2009, 20:36

Nog 1 week en dan neem ik deel aan de 160km van de Steven Rooks Classic. Dit lijkt me de ideale test of ik de afstand van een Marmotte aan zou kunnen, maar ik heb een slecht voorgevoel.
De afgelopen twee weken heb ik weinig kunnen trainen. De weekenden zaten vol met andere activiteiten en door de week kwam het er ook niet van. Het gevoel dat ik te weinig kilometers maakt bekruipt me nu wel.
Vorige week woensdag hebben de Wieltanden nog 's avonds een trainingsrondje gereden van zo'n 45km. Het was een bizarre intervaltraining met veel tempowisselingen voornamelijk veroorzaakt door de onderlinge krachtverschillen en het besef dat we maar kort konden fietsen voordat het donker werd. Paul bleek oppermachtig te zijn en hoewel ik goed kon volgen was ik zeker niet in staat om een verschil met hem te maken als ik de kop overnam.
Het weekend ervoor hebben Bommeke en ik fietsles gegeven aan Stefan. Op zich niet verwonderlijk aangezien Stefan normaal gesproken geen meter vooruitkomt als hij fietst, hij doet namelijk aan Spinning. In de Ardennen (onder Bastenaken) hebben we wat heuveltjes beklommen in een route van circa 30km, aansluitend hebben Bommeke en ik nog 15km eraan vastgeplakt. De barbecue, het bier en een nacht vol pokeren zorgde er echter voor dat de benen (met name bij Bom) niet optimaal waren.
Dit weekend zullen Paul en ik afreizen naar de Voerstreek om alvast wat beklimmingen uit de Steven Rooks Classic te verkennen. Ik heb er zin in en kijk uit naar het klimwerk. Hopelijk kan ik in die komende dagen nog een beetje gevoel opdoen waardoor ik de SRC uiteindelijk toch doorsta. De afstand in combinatie met de vele beklimmingen beangstigd me wel.
Gelukkig rijden Paul en Bomtador naar alle waarschijnlijkheid ook mee, al gaan zij voor de 110km. Nu maar eens kijken waar het splitspunt ligt, hopelijk kunnen ze lang voor me "knechten"!

Opnieuw rit boven 100km

27 apr 2009, 01:12

Na een week dat vooral in het teken stond van werken klom ik zaterdag de fiets weer op voor een ritje. Het weer was veel beter dan verwacht, dus nam ik me voor meer dan 100km te gaan fietsen.
De toch wel straffe wind tegen voerde me richting Zuiden. Nou ja voerde, ik ging natuurlijk wel tegen de wind in om te voorkomen dat ik niet meer terug zou komen. Via Rijsbergen in de richting van Galder dook ik het Belgische land in. Zonder kaart en zonder de bekende weggetjes te nemen bleef ik tegen de wind in beuken met een gangetje van zo'n 25 km/h waarbij ik probeerde mijn hartslag niet boven de 160 uit te laten komen.
In België rijden is eigenlijk helemaal geen pretje. De kleine weggetjes zijn best leuk, maar omdat ik wel enigszins wilde weten waar ik reed bleef ik op hoofdwegen en dat is gewoon irritant. Van fietspaden heeft men daar nog nooit gehoord en het verkeer raast je werkelijk voorbij. Al stoempend kwam ik door dorpen waar ik nog nooit van had gehoord. Wel merkte ik dat de wind wat draaide en meer Zuid-West uitkwam.
Uiteindelijk koos ik na zo'n 70km ervoor om de wind in mijn rug te voelen, het was in de buurt van Schoten ten oosten van Antwerpen. Inmiddels had ik al het eten al op en de bidons raakten ook ver leeg, stoppen wilde ik echter ook niet. De krachten vloeiden uit mijn lichaam, maar de wind was zo sterk dat ik rond de 30 km/h kon rijden. Hopend dat de wind niet zou draaien bleef ik fietsen. Omdat ik echter niet precies wist waar ik zat bleek ik 2x de E19 te kruisen, eerst in de richting van Brasschaat en toen via St. Job in het Goor. Daarna ben ik via Wuustwezel (dus nog een keer de E19 gekruisd) naar Zundert, Rijsbergen gefietst. In totaal had ik 115km op de teller staan toen ik weer in Etten-Leur uitkwam, met een gemiddelde van 27,5 km/h. Tevreden, maar de benen voelde heel zwaar aan!
Het fietsen bevalt me heel erg goed en ik kijk uit naar de Steven Rooks Classic. Vandaag kon ik de profs in Luik-Bastenaken-Luik al de klimmetjes zien fietsen die ik straks ook wil gaan doen. Ondertussen heb ik mijn eigen filmpjes (en die van mijn "ploegmaten") al vele malen bekeken. Ik heb zelfs de foto's gekocht dat het bedrijf sportograf.de tijdens de AGR heeft gemaakt. De foto hierboven is van de beklimming van de Fromberg. Op alle foto's kijk ik even moeilijk....

Zeer goed gevoel na Amstel Gold Race

20 apr 2009, 23:01

Macht in de benen en geen moment het gevoel dat de afstand onoverbrugbaar was. Zo gemakkelijk had ik niet gedacht de 125km toertocht van de Amstel Gold Race te kunnen rijden!
De generale repetitie op 2e paasdag verliep goed, ondanks dat ik me wat zwakker voelde door ontstekingen in de keel. Na rust in de afgelopen week voelde ik me op vrijdag weer helemaal fit, maar of ik de afstand aan zou kunnen was de vraag.

Ontbijten? Maar dan niet te vroeg.

W.V. De Wieltanden begon ietwat verward aan de toertocht. Nadat de echte bikkels rond 7.00 uur vertrokken uit ons pension in Sibbe om de 250km te gaan rijden waren we klaarwakker en dat terwijl het ontbijt toch echt pas om 8.30 uur zou worden geserveerd. Onze gastvrouw liet er geen misverstanden over bestaan, het ontbijt zou geen minuut eerder mogelijk zijn.
Tegen de stroom in op zoek naar een helm

Misschien iets te relaxt namen we goed de tijd om ons voor te bereiden. Eenmaal op de fiets bleek één van ons de fietshelm in Etten-Leur gelaten te hebben en dit keer was ik het eens niet... Het betekende dat we in plaats van de afdaling van de Daalhemmerweg naar Valkenburg, de Sibbegrubbe namen om eerst naar de fietsenmaker in Schin op Geul met een bezoek te vereren. Onderweg reden we veel wielrenners tegemoed op weg naar de start, of al bezig aan hun eerste doorkomst (het was inmiddels al bijna 3 uur na de eerst mogelijk starttijd namelijk). Met zo'n 10km "warming up" konden we om 10.11 uur onder de boog van de start door.
Bomtador toont zijn benen

Al na 1km wachtte de eerste heuvel, de Geulhemmerweg. Een goed lopende beklimming van 1.000m met een gemiddeld stijgingspercentage van ruim 6%. Bomtador had er zin in en besloot intimiderend van ons weg te rijden. Ik zag het echter niet zitten om gelijk los te gaan en hield mijn hartslag op maximaal 160.
Verrassing; de Maasberg!

Na een aardig stuk vlakke weg waar we handig gebruik maakten van groepjes renners voor ons bereikten we al snel de 2e beklimming die bij velen voor een verrassing zorgden. Bij het binnenrijden van Elsloo moesten we namelijk scherp naar rechtsdraaien en volgde direct een steile klim over kasseien! Bomtador had zich goed voorbereid en wist wat hem te wachten stond, maar ik had totaal verkeerd geschakeld en was veroordeeld om stoempend naar boven te rijden. Maar wat een mooi gevoel om met zoveel mensen de een kasseienklim te rijden met mensen die je aanmoedigen!
Saai!

Na deze beklimming scheidden de wegen van verschillende routes. De 125km maakt vervolgens een lus naar Stein. De meesten reden echter rechtdoor waardoor we ineens vrijwel alleen rondreden. Zo weinig mensen én een totaal vlak parcours maakten dat ik het maar een saaie bedoeling vond. We probeerden op een gegeven moment maar wat te gaan draaien om tempo te houden, maar dat ging op de voor ons bekende manier. Of te wel we rijden elkaar naar de klote door te snel over te nemen! Vooraf hadden we min of meer uitgesproken niet sneller dan 25km/h te rijden, maar na 50km stond er 28km/h gemiddeld op de teller...
Dit tempo werd goed behouden toen een heus peloton ons passeerde. Zo'n 25 man in kleding van "Expert" draaide mooi rond en reed een tempo van circa 35 km/h. Het leek mij wel slim om hierbij aan te haken om zo snel mogelijk dit saaie stuk achter ons te laten. Na verloop van tijd (precies op het moment dat ik toch maar eens mee wilde gaan draaien) bleek het tempo toch te hoog te liggen voor onze groep en werd er besloten om de groep te laten gaan. Ik heb toen wel even gevloekt, want het tempo lag mooi hoog en ik voelde me goed. Maar samen uit is samen thuis en ik weet ook wel hoe het is om in je eentje er vol door te ziten, dus dan maar het gas eraf.
Laarberg

De Laarberg is zo'n typisch saaie beklimming, maar markeerde wel een beetje het einde van de saaie lus. Het is een brede provinciale weg met aan weerszijde een fietspad. Of te wel, het lijkt niet alsof je stijgt maar ondertussen is het een klim van 1.300m van gemiddeld 4,5%. Bovenaan stond een camera, maar helaas lijkt deze niet goed samengewerkt te hebben met de tijdregistratie want wij staan niet op de film.
Na de beklimming duurde het wat langer voordat we weer allemaal samen waren en hadden aardig wat mensen ons weer gepasseerd. Na enige tijd konden we met zijn 4-en weer aansluiten bij een aardig pelotonnetje dat met zo'n 25km/h rondreed. Een beetje traag naar mijn zin, maar het was wel makkelijk rijden. Bij een klein klimmetje besloot ik naar voren te rijden om mee tempo te maken. Daar zaten een hoop mensen echter niet op te wachten zoals ik op kon maken door een paar verwensingen naar mijn kop. Toen we 2km verderop bij de bevoorrading kwamen vonden mijn ploegmaten het ook een wat opvallende actie... Maar wel leuk!
Fietsen na een korte stop, liever niet

Na de stop bij de bevoorrading bleek het lastig om weer in een ritme te komen. Helemaal doordat we direct begonnen met een klimmetje. Bommeke en Paul namen deze voortvarend, maar zelf reed ik niet lekker. Kasper had het op dat moment helemaal zwaar en kwam harkend naar boven. Het leek erop dat bij heel veel mensen de fut er op dat moment uit was. Op het vlakke reden we zo'n 23 km/h en er kwam amper iemand voorbij! Ik voelde me nog altijd heel goed en keek met plezier uit naar de finale met de mooiste beklimmingen van de 125km route.
Bomtador de clown

Ik was niet de enige die energie over had. Paultani reed al de hele tijd lekker, maar Bomtador voelde zich blijkbaar heel sterk. Aan de voet van wat later de Wachelderberg bleek, stapte hij af, pakte als een volleerd velrijder zijn fiets op en begon de klim rennend. Compleet idioot, maar ja dat zal niemand die hem kent verbazen...
In de drukte vliegen op de Fromberg

Na Ubachsberg komen alle routes weer samen en dit was direct te merken! In de afdaling richting de Fromberg werd er breed over de weg gereden. Toch kon ik met een redelijke vaart de scherpe rechtse draai de Fromberg op maken. Vol doortrekkend op deze niet al te steile klim passeerde ik bergen mensen. Af en toe inhoudend en laverend tussen de andere klimmers kon ik toch met een heel lekker gevoel de klim rijden. Bovenop was het goed voor ongeveerd een halve minuut voorsprong op Paultani en Bomtador.
Kasper had in de afdaling van de Fromberg aangegeven vanaf hier zijn eigen tempo te rijden. Paultani, Bomtador en ik konden het vanaf nu gaan uitmaken. De "koers" zou worden vrijgegeven vanaf de voet van de Sibbergrubbe
Tempo op de Sibbergrubbe

De Sibbergrubbe is een opvallend lange gelijkmatige klim voor deze regio. 2.000 meter tegen gemiddeld 4% met een maximum van 6%. Het is ook nog eens een heel mooi beklimming door de bossen, behalve dan dat er nog een lange doorloper is in het dorp Sibbe. Deze klim hadden we in onze voorgaande trainingen ook al gereden, dus we wisten wat te verwachten was. Bomtador dichtte zichzelf kansen toe en hoopte in het wiel te kunnen blijven om zo in de afdaling van de Daalhemmerweg voldoende afstand te kunnen nemen van Paultani en mij en die op de Cauberg te consolideren. Het liep echter iets anders.
Bomtador bepaalde het tempo, maar ik voelde me goed en zette al snel een versnelling in. Voor het steilste stuk van 6% bereikte ik een snelheid van 25 km/h. Het voorbij vliegen van andere toerrijders gaf een ongelofelijke kick en ook op het iets steilere stuk wist ik het tempo boven de 20 km/h te houden. Paultani bleek lang mee te kunnen, maar moest uiteindelijk toch enkele seconden lossen zo bleek op de camerabeelden. Bomtador vond zijn eigen tempo en volgde op zijn beurt slechts op enkele seconden van Paultani.
Laatste loodjes

De afdaling van de Daalhemmerweg was lastig door het verkeer en de vele fietsers. Het tempo lag dan ook betrekkelijk laag en in de drukte begon ik aan de laatste loodjes, de Cauberg. De paar keer dat ik deze heb gereden is hij me altijd tegen gevallen. Hij begint rustig, maar bij het stuk van 12% val ik altijd stil. Dat was nu niet anders, zeker doordat er teveel mensen reden op een klein stukje weg. Maar we reden nog wel en dat is wel eens anders geweest als ik het mag geloven.
Achter me raakten Paultani en Bomtador in een verwoed gevecht, zonder dat ze het zelf helemaal door hadden. In de afdaling had Bomtador Paultani namelijk ongemerkt gepasseerd. De verrassing bij beiden was dan ook groot toen Paultani Bomtador inhaalde op de Cauberg. Bomtador kon het wiel houden en zette in de laatste 75 wat vlakkere meters een eindsprint in die door Paultani niet geparreerd kon worden. Het zag er min of meer uit zoals Kroon die Ivanov niet meer voorbij kwam! Uiteindelijk had Bomtador dus toch zijn overwinning en dat zullen we de komende tijd nog regelmatig horen....
De balans

De 125km route bleek een peuleschil te zijn. Uiteindelijk hebben we een fietsgemiddelde (exclusief de twee stops) van 26,6 km/h. De trainingen van de afgelopen maanden hebben gezorgd voor een betere duur, want zoveel macht in de benen boven de 100km heb ik nog nooit gehad.
De volgende uitdaging op weg naar La Marmotte is de Steven Rooks Classic. Niet alleen het aantal kilometers gaat omhoog (naar 160km), maar ook het aantal klimmetjes dat overbrugd moet worden. Dat betekent dat ik in de komende tijd vaker minimaal 100km moet rijden. Met W.V. De Wieltanden gaan we dat ongetwijfeld nog doen!

Generale repetitie Amstel Gold Race

12 apr 2009, 00:52

Tweede Paasdag zal het gelegenheidsteam W.V. De Wieltanden bij wijze van generale repetitie voor de Amstel Gold Race toertocht afreizen naar Zuid-Limburg.
Ongeveer een maand geleden hebben we deze hoogtestage in Limburg ook ondernomen en maandag zullen we de 65 klimkilometers opnieuw gaan rijden. Mogelijk doen we er nog wat extra kilometers bij, maar een en ander is afhankelijk van vorm en weer. Voor mij zal het waarschijnlijk de laatste keer fietsen zijn voor de deelname aan de 125km toertocht van de Amstel Gold Race op zaterdag 18 april.
In 2009 heb ik tot nu toe iets meer dan 700km gefietst en zo'n 9 uur op een spinning bike gezeten. Niet al te veel dus, maar de conditie is merkbaar beter. In januari begon ik met een gewicht van ruim 69 kilo aan de trainingen. Een maand later was dit gezakt naar 68kg en dat is het vreemd genoeg gebleven. Ik heb het idee dat mijn vetpercentage wel is gedaald (buikje is afgenomen) en dat zou betekenen dat ik aan spiermassa heb gewonnen. Mijn benen zijn steviger, of verbeeld ik me dat maar al te graag?
Mijn hartslag in rust is gedaald van 50 in februari, naar 40 op dit moment. Ook het fietsen gaat me veel makkelijker af en de hartslag is daarbij veel beter onder controle. Afgelopen vrijdag heb ik nog 70km gefietst met een gemiddelde van 30 km/h bij een hartslag die gemiddeld uitkwam op 167. De laatste 25km heb ik wel boven de 170 gefietst. Een week ervoor legde ik 's avonds een rustige training af van 48km met een gemiddelde hartslag van slechts 133.
De AGR wordt echter de eerste training in voorbereiding op de Marmotte waar ik meer dan 100km fiets. Met het betere weer in het vooruitzicht moeten die ritten boven de 100km in april en mei ook gaan lukken. De volgende serieuze uitdaging is namelijk de Steven Rooks Classic met 160km en steile klimmetjes. Maar goed, eerst volgende week de AGR!

Inspanningstest levert meer vragen op

9 apr 2009, 22:44

Na enkele dagen van ingelaste rust, omdat het lichaam daarom vroeg, heb ik vandaag een inspanningstest gedaan bij BodyActive in Etten-Leur. De uitkomst van deze test roept uiteindelijk meer vragen op, dan dat het duidelijkheid geeft.
De maximale inspanningstest werd uitgevoerd op een standaard hometrainer, waarbij ik was aangesloten op een zuurstofopname apparaatding. Iedere minuut werd er 25 WATT aan de weerstand toegevoegd waardoor je uiteindelijk jezelf klem fietst en happend naar adem, met benen zo zwaar als beton, over het stuur hangt.
Het resultaat is als volgt;

Maximaal WATT 338 (ging mis van stap 325 naar 350)

V02MAX 59,2

Max hartslag 194

Anaerobe drempel 181

VO2/KG op anaerobe drempel 39,5 (66% van max)
Wat zeggen deze gegevens nou precies? VO2MAX is de maximale zuurstofopname en geeft de potentie tot duurvermogen aan. Volgens de uitdraai van Fitmate val ik met de 59,2 in de categorie "superieur". Wanneer ik echter op internet vergelijkingen ga maken met (recreatieve) wielrenners dan blijkt al snel dat dit helemaal zo goed niet is. Het is niet slecht, maar als ik zo eens kijk naar de gemiddelde wielrenner mis ik heel wat mogelijkheden.
Ook het aantal WATT dat ik weg kan trappen is zeer laag in vergelijking tot wat ik lees. Maar wat helemaal opvallend is, is de VO2 bij de vastgestelde anaerobe drempel. Deze is namelijk slechts 39,5 en dus 66% van mijn max. Dat betekent dat op het moment dat ik ga verzuren (bij een hartslag van 181) ik doorleuk nog een overschot heb van 34% op mijn zuurstofinname. Wat betekent dit??
Over de verhouding van de VO2 ten opzichte van de anaerobe drempel lees ik op internet helemaal niets, terwijl juist dit gegeven me heel belangrijk lijkt. De VO2Max is namelijk vooral natuurlijk bepaald en slechts beperkt trainbaar, terwijl het vermogen bij een omslagpunt wel trainbaar is. Betekent dit dan dat ik nog relatief mogelijkheden heb in mijn training?
En wat betekent bijvoorbeeld de hoogte van de hartslag op het omslagpunt? Die is 181, terwijl mijn rust hartslag op dit moment 40 is. Dat lijkt een aardig groot bereik, maar wat heb ik hier aan?
Even ter vergelijking de cijfers van mijn (wel talentvolle) neef erbij gehaald. Gerbert v/d Biggelaar haalde vorig jaar de volgende gegevens;
Maximaal WATT 466

V02MAX 80,5

Max hartslag 180

Anaerobe drempel 165

VO2/KG op anaerobe drempel 67 (83% van max)
Gerbert (afgetraind en wel) ontwikkelt veel meer vermogen. Zijn natuurlijke en geoptimaliseerde V02 ligt op maarliefst 80. En op de anaerobe drempel heeft hij 83% van die capaciteit nodig. Zijn maximale hartslag, is mijn omslagpunt (...). Simpel gezegd kan Gerbert dus veel en veel meer vermogen ontwikkelen bij lagere hartslagen.
Het enige dat ik nu echt ben opgeschoten met de test is dat ik weet in welke hartslagzones ik op dit moment kan trainen. Heb BodyActive gevraagd of ze me nog wat op weg kunnen helpen met mijn vragen.

Coopertest: 3.100 meter

31 mrt 2009, 20:29

Door de 1.500m afgelopen zaterdag heb ik de smaak van het hardlopen weer te pakken gekregen. Ik was benieuwd hoe lang ik een tempo van 4min per km vol zou kunnen houden en besloot vanavond mezelf te testen door het lopen van een coopertest.
Op een lege atletiekbaan begon ik bij het 3km punt en ging weg op het schema van 4min per km, of te wel 48 seconden per 200m. De 1e km ging vrij eenvoudig in 3.55min, daarna heb ik iets versneld en liep ik de 2e km in 3.48min. Dat ging alleen niet helemaal soepel en mijn hartslag kwam boven de 190 te liggen. Nu kan ik lang lopen op een hoge hartslag, maar het voelt toch minder prettig aan. De laatste kilomete ging daar door opnieuw in 3.55min.
In de overgebleven 22 seconden van de coopertest heb ik er nog 100m extra uit weten te persen. Geen fantastische afstand, maar genoeg om tevreden over te zijn. Een 5km binnen de 20min lijkt echter dus nog wat moeilijk. Ik ga eens kijken of ik ook wat stratenlopen in de planning op kan nemen, maar fietsen moet natuurlijk voor blijven gaan.
Afgelopen zondag heb ik nog 48km kunnen fietsen in 1h45min en ik kijk uit naar komend weekend, in dat mooie weer moet er maar eens een tocht van boven de 100km uit gaan komen!

1.500m in 5 min, verrassend

28 mrt 2009, 10:55

In maart organiseert de atletiekvereniging uit Etten-Leur, ARV Achilles, altijd de trainingspakkenwedstrijd. Dit markeert de start van het nieuwe baanseizoen en ik greep de kans aan om weer eens een 1.500m hard te lopen.
Vooraf had ik grote vraagtekens over wat mijn mogelijkheden zouden zijn. Tenslotte had ik in 2009 nog maar 3 keer hardgelopen, in januari 2 keer en afgelopen weekend nog het bekende Rondje Haansberg. Met de conditie zit het wel goed, alleen dit is opgebouwd met fietskilometers en dat is toch heel wat anders dan een 1.500m waar het vooral om pure snelheid gaat.
De wedstrijd liep verrassend. Allereerst omdat ik niet dacht mee te doen voor de winst in de snelste serie. Maar bij het ingaan van de laatste 2 rondes voelde ik dat het tempo van de, voor onze club, snelle mannen niet veel hoger ging liggen en dat ik het kon volgen. Tonio de Jong (een sterke 10km loper) leidde de groep en ik besloot te wachten tot zo'n 250m voor de finish om te versnellen. Toen ik mijn versnelling plaatste en ik de 3 mensen voor me inhaalde dacht ik gemakkelijk voor de winst te kunnen gaan. Maar vervolgens, opnieuw verrassend, stoof Peter Gulden me voorbij. Ik kon niet aanhaken en moest al snel 10m laten gaan. In de laatste 50m wist ik nog terug te sprinten, maar inhalen zat er niet meer in.
De eindtijd kwam uit op 5 minuten precies. Een tijd waarvan ik gehoopt had onder te komen, maar mijn fietstrainingen is de snelheid niet ten goede gekomen. Het betekent dat ik 3.20min per km heb gelopen en daarmee mag ik toch eigenlijk wel tevreden zijn. Zeker als je bedenkt dat er slechts 3 looptrainingen zijn geweest dit jaar!
Mijn gemiddelde hartslag bedroeg 187 en de maximale hartslag was 201. Dat laatste is lager dan ik verwacht had, omdat ik toch echt alles heb gegeven. Dat voelde ik ook wel direct na de wedstrijd toen ik zoals vanouds pijnlijke luchtwegen had, een bloedsmaak in mijn mond kreeg en licht in het hoofd werd. Niets dat niet over gaat, maar het voelt zo beroerd...
Al met al leuk om weer eens gedaan te hebben. En zoals Ben van Loon tegen me zei, "als er iets te verdedigen valt, dan ben je er weer bij". Dus op de volgende clubkampioenschappen of lokale avondwedstrijd ben ik er gewoon weer bij.

Zonnetje doet sporthart sneller kloppen

23 mrt 2009, 23:22

Maart heeft altijd wel een paar mooie zonnige dagen. Dit jaar valt het wat tegen, maar afgelopen weekend was het dan toch zover. Zaterdag op tijd opgestaan en de zon deed me zo snel mogelijk op de fiets stappen.
Gelukkig was ik wel zo verstandig om gewoon te kiezen voor lange mouwen en een lange broek want het bleek toch nog erg fris te zijn door de wind. In mijn eentje ging ik op pad via de Liesbosweg en via Rithsestraat naar Breda om daarna via Rijsbergen naar Klein Zundert, Roosendaal weer terug naar Etten-Leur te rijden. Een verfrissend rondje van 55km. 's Middags lekker in de zon gezeten in de tuin.
Rond 17.00 uur kreeg ik weer zin om te sporten. Van die zonnestralen moet je gebruik maken! Dus heb ik mijn hardloopkleding aangetrokken om het voor mij overbekende Rondje Haansberg te lopen. Dat betekent iets meer dan 5km hardlopen waar ik dit keer relatief gemakkelijk 24 minuten over deed. Een fijn gevoel dat het met de conditie dus goed gaat.
Zondag was het tijd voor een rondje fietsen met Bommeke. De zon was er nog af en toe, daar was alleen veel wind bijgekomen! Samen beukten we tegen de wind in via Zevenbergen naar Willemstad. Er waren stukken bij dat we niet boven de 23km/h uitkwamen. Bommeke kon natuurlijk niet achter mij schuilen, maar af en toe mocht ik even uit de wind zitten. Écht wind mee werd het nooit, of we waren tegen die tijd zo murw dat we geen fut meer hadden om echt snelheid te ontwikkelen. Maar thuis aangekomen had ik er weer 70km op zitten.
Voor de Amstel Gold Race in april zie ik geen enkel probleem, dat zal wel loslopen. Zeker omdat er geen echt zware beklimmingen in de ronde van 125km zitten. Toch heb ik nog geen goed gevoel over de huidige voorbereiding op La Marmotte. Nog geen enkele keer heb ik meer dan 100km gereden en dat moet nu toch echt gaan gebeuren. Er moeten veel meer kilometers gemaakt worden om straks die 170 km in de bergen goed te kunnen verteren.
In de voorbereiding hoort ook nog het behalen van een medische verklaring. Iets dat ik enigszins voor me uit heb geschoven in de afgelopen weken, maar wat er nu toch echt van moet gaan komen. Ik ga dhr. IJzerman maar eens mailen!